Rozdział 2. Posejdon. - ZAWIESZONE

Czułam się jak lalka trzymana w dłoniach ojca, który próbował mnie ratować. Tak mi się wydawało, że to był on, ale kiedy coś pociągnęło mnie w dół, nie byłam już pewna. Poczułam mrowienie w nogach, jak za każdym razem, gdy znajdowałam się pod powierzchnią wody. Otwarłam oczy.

Widok mnie oszołomił. W krótkim czasie znalazłam się na samym dnie morza. Moje serce zabiło szybciej, kiedy zdałam sobie sprawę z tego, że nie powinnam tutaj w ogóle jeszcze żyć, tym bardziej widzieć. Machnęłam dłońmi, chcąc się jakoś uratować, a coś znów chwyciło mnie za nogi i pociągnęło. Nie zdołałam spojrzeć w tamto miejsce, żeby się dowiedzieć, jakie stworzenie mnie upolowało.

W geście samobójczym wzięłam wdech. Tak, pod wodą. Ale to nic nie dało, więc miałam nadzieję, że to niekończący się koszmar albo już umarłam i trafiłam do piekła, gdzie będę musiała wiecznie cierpieć pod wodą. To coś w stylu kar greckich bogów, bo od razu pomyślałam o biednym Tantalu. No, może takim biednym to nie...

Mimo że czułam napływ energii, byłam całkiem obezwładniona. Gdy coś przestało mnie szarpać, nie ruszałam się i z tępym wzrokiem patrzyłam przed siebie. Czułam straszną pustkę w głowie, jak po całym dniu pisania egzaminów. Koszmar nie do opisania.

Będąc na samym dnie, nie odczuwałam w ogóle obecności wody. Czułam się jak na lądzie, tyle że tutaj wiatr nie występował, tyle miłe prądy morskie.

Znów dręcząca mnie istota pociągnęła mnie głębiej w dół, przeciskając się przez szczeliny. Czułam, jak wokół mnie pływają tysiące różnych ryb. Ich gładkie, choć duże ogony, biły mnie po głowie i klepały po ramionach. Tylko trzeba było chwilę poczekać, a ja je ujrzę...

Zamknij oczy.

Nie. Nie mogę.

Zamknij oczy.

Zamrugałam. Naszła mnie ochota na sen.

Zamknij... oczy.

Posłusznie to zrobiłam.

Nie mam pojęcia, co zrobiłam najpierw: wzięłam wielki, niekończący się wdech czy może otwarłam oczy? A może oba jednocześnie? Tak więc mój mózg jakimś cudem dowiedział się, że jest tu tlen, który czeka, aż wydalę go później pod postacią dwutlenku węgla. A oczy, że jest tu światło.

Pod sobą poczułam drobniutki piasek. Wzięłam garść, ale większość wysypała się między moimi palcami. Byłam otumaniona, jakby ktoś wybudził mnie z krótkiego snu po wyczerpującym dniu.

- Sira, zostaw nas samych – rozkazał bardzo stanowczy i męski głos.

- Dobrze – usłyszałam miękki, kobiecy głos. Od razu pomyślałam o miodzie i jego słodyczy. Wraz z tym poczułam szorstkość na języku. Paliło mnie z pragnienia.

Wiedziałam, że na daremno bym udawała nieprzytomną, skoro ktoś już rozkazywał innym, wyraźnie poddanym, żeby wyszli. Wstałam chwiejnie, oślepiło mnie coś, co przypominało słońce, ale gdy spojrzałam w górę, w punkt nad sobą, oniemiałam z zdumienia. Tuż nad moją głową falowała spokojnie woda. Poczułam morską bryzę. Zakasłałam.

Szukałam wzrokiem mężczyzny, który, jak się okazało, siedział dumnie na szczycie schodów do jakiegoś budynku. Pod tym kątem nie widziałam dobrze, co to było. Mogłam się jednak domyśleć, że to zamczysko, skoro te schody są rodem wyjęte z filmu o rycerzach i księżniczkach, tylko marmurowe, białe i piękne. Kolumny, które zdobiły to miejsce, kojarzyły mi się z Grecją. I nie myliłam się – były to przecież kolumny z porządku doryckiego.

Kiedy ponownie spojrzałam na mężczyznę, zmarszczyłam brwi.

- Co ty tu, do cholery, robisz? - warknęłam na blondyna, którego widziałam na pokładzie statku. - Albo inaczej: co ja tu robię? To jakiś sen? Trafiłam do czyśćca czy piekła?

- Tyle pytań, tak mało odpowiedzi – powiedział, jakby wiedział, co myślę. Wstał. Był ubrany w czarne dżinsy, białą koszulkę i starą, spraną dżinsową kurtkę. Miał nieziemską czuprynę, musiał nad nią pracować godzinami przed lustrem. Ogółem wyglądał jak model wyjęty z okładki „Vogue” i kiedy tak szedł wolnym krokiem w moją stronę, miałam mieszane uczucia. To był narzeczony ciotki, ale zawsze czułam do niego miętę. Zawsze wyobrażałam sobie, że to ja jestem jego narzeczoną, że to ja jeżdżę z nim na bale i różne akcje charytatywne, by pokazać, jaka z nas piękna para.

To chore. Obrzydliwe. Okropne.

Otrząsnęłam się uroku. To był sen albo naprawdę umarłam i musiałam odpokutować grzechy (no weźcie, nie grzeszyłam aż tak!) u boku tego faceta.

Wstrząsnęły mną dreszcze. Zamrugałam i ponownie spojrzałam w górę. To, co było nade mną, musiało być naszym kochanym morzem. Ujrzałam wielgaśny ogon, który machnąwszy raz, znikł mi z pola widzenia. Nie zastanawiałam się nad tym, co to mogło być. Wolałam nie wiedzieć.

- Odpowiedz mi, bo na pewno wiesz – powiedziałam spokojnie, patrząc, jak się porusza. Jego postać zrobiła się niemal czarna, gdy za nim zjawiło się wielkie, magiczne słońce. Zachód? Pokręciłam głową, odpędzając zbędne myśli.

- Nigdy nie zastanawiało cię to, dlaczego jesteś najlepsza? - spytał blondyn, znajdując się parę metrów ode mnie.

- Nie, nigdy.

- Jesteś mądra, masz piękne, długie, czarne włosy i oczy jak węgliki. Urodę nie odziedziczyłaś po osobach, które uważasz za rodziców. Jesteś utalentowana muzycznie i plastycznie, potrafisz pływać, oddychać pod wodą. Tego po nikim nie odziedziczyłaś. Jesteś córką Dafne, nimfy przemienionej w drzewo laurowe. Jesteś córką Apolla, mojego bratanka.

- Popieprzyło cię – szepnęłam. - Totalnie cię popieprzyło.

Zrobiłam parę kroków do tyłu. Niezdarnie zahaczyłam się nogą o zeschnięte krzaki i upadłam na nie. Syknęłam, kiedy ciernie rozdarły mi skórę na prawym łokciu. Tylko na moment przeniosłam wzrok na ranę, później znów atakowałam spojrzeniem wariata.

Wstałam i otrzepałam się z pyłku. Było go wszędzie przez piasek. To tak, jakby z dna morza usunięto wodę, tworząc podwodny świat. Zawsze, gdy słyszałam te dwa ostatnie słowa, przychodziła mi na myśl Atlantyda.

- Wcale nie – Przekrzywił głowę. - Przysłałem ich nawet. Znaczy tylko Apolla, gdyż Dafne, jak wiesz, jest drzewem.

Posejdon machnął dłonią. O Boże, Posejdon! To przyszło mi od razu do głowy, tak naturalnie, jakby uczniowi pod koniec testu przypomniał się wzór z fizyki. Jakbym to już wcześniej wiedziała.

Tak więc, gdy blondyn machnął tą swoją dłonią, w jednym miejscu buchnął ogień, stwarzając jaskrawe światło. Mrugnęłam, a gdy otwarłam oczy, w tym miejscu stał inny blondyn. Młody jak Posejdon, ale piękniejszy z olśniewającym uśmiechem i błękitnymi oczami. Miał łagodne rysy twarzy oraz chudą sylwetkę. Był ubrany po grecku. Znaczy, jak rasowy grecki bóg – nosił białą szatę owiniętą tak, że jego klatka piersiowa była odsłonięta. Nie zapomnijmy o złotych zdobieniach jego ubioru oraz o złotym wieńcu na jego blond lokach.

- Moja Ninde – szepnął, po czym zjawił się przy mnie i pogłaskał mnie po głowie. Zmarszczyłam brwi. Nazywam się Nina, nie Ninde. - Moja córka. - Odwrócił się do Posejdona. - Dziękuję za fatygę.

Mężczyzna uśmiechnął się chytrze.

- Obiecałem ci, że ją tu zdobędę oraz zniszczę wszelkie dowody. Nie, że ci ją oddam.

Apollon skrzywił się.

- Nie wystarczą ci te wszystkie nimfy wodne, śmiertelniczki i boginie, które miałeś czy masz? Nie oddam ci mojej córki. Nie chcesz wojny ze mną. Nie chcesz wojny z...

- Z Zeusem? - parsknął Posejdon. - On już stał się obojętny na los swych dzieci lub wnuków. Daruj sobie. Chcesz walczyć z potęgą wody?

- Milcz, bo walczysz z potęgą muzyki – powiedział to „mój ojciec” z poważną miną. Uniosłam brew pytająco. Apollo już wyjaśniał, bo i Król Mórz chichotał pod nosem. - Czyżbyś tak zaszył się pod wodą, że nie zauważyłeś, że pół świata żyje muzyką? Wzrastam w siłę, kiedy ty...

- Mój przyjacielu! - zaśmiał się blondyn. - Czyś jest tak ślepy, żeś nie zauważył, że ludzie żyją wodą? Pływają w morzach, oceanach... Uzależniłem twoją córkę od siebie. Uzależniłem ją od wody. Powinna być nimfą wodną, jak Dafne. A teraz muszę naprawić błąd, który popełniłeś. Wysłałeś ją do śmiertelników, potem każesz mi ją od nich odebrać, wysyłając ich do Hadesu! Co chcesz z nią zrobić?

- Nie twoja...

- Moja sprawa, bo przez wiele lat towarzyszyłem jej i pomagałem.

Widziałam, że Posejdon pożałował, że tak wcześnie wezwał Apolla. Pewnie chciał ze mną porozmawiać, przekabacić na swoją stronę. Chciał, żebym tu została. Kraina, w której żył, była piękna, a jego pałac – idealny, ale jedynie marzyłam za domem. Moim, starym domem.

Pragnienie boga: rozdział 1. Katastrofa.

Był to gorący poranek. Moja matka siedziała wygodnie na leżaku i sączyła wyborne, jej zdaniem, wino. Zerknęła na mnie i posłała mi uśmiech, a jej spojrzenie mówiło, że chciałaby dać mi spróbować tego alkoholu. Wystarczyłby mały łyczek. Jednak po chwili odwróciła wzrok, bo tato do nas podszedł, więc rodzice zajęli się sobą.

Oboje mieli trzydzieści dziewięć lat i kochali się, jakby byli nastolatkami. Zawsze dziwiło mnie to, że nie mam rodzeństwa, ale mama pewnego wieczoru wyznała mi, że bardzo by chciała dziecka, ale jest bezpłodna od czasu, kiedy się urodziłam.

Odwróciłam się i wpatrzyłam w wszechogarniające nas morze. Byliśmy na jachcie naszej cioci, Joanny, która urządzała przyjęcie z okazji nowego, młodszego o dwanaście lat, narzeczonego. Był to przystojny i błyskotliwy mężczyzna, niewiele starszy ode mnie. Wiedziałam, że związał się z ciotką tylko dla pieniędzy, ale ona nie była głupia. Wykorzysta go jak ostatniego chłopaka, a potem zostawi na lodzie. Zawsze tak było.

Wyjęłam z torebki telefon i sprawdziłam skrzynkę z wiadomościami, mając nadzieję, że ktoś z mojej mieściny za mną zatęsknił. Odkąd zabłysłam, nikt nie interesował się mną aż nadto. Może jakiś chłopak raz za mną się odwrócił, ale tylko raz. Ignorowano mnie – ba! Omijano – jak przeklętą. A przecież niczego złego nie zrobiłam.

Dochodziła dwunasta, kiedy głowa zaczęła mnie boleć. Od pewnego czasu tak się działo, a ja nie miałam pojęcia dlaczego. Lekarz twierdził, że to zwykła migrena i zalecił mi porcję tabletek.

Dumnym, choć niepewnym, krokiem przeszłam obok nowej pary i skierowałam się do mesy, oczekując, że będzie szansa na upolowanie czegoś dobrego do jedzenia. Od razu poczułam zmianę temperatury. Na dworze było upalnie, zaś w środku panował przyjemny chłód. Spotkałam moje dalekie, znienawidzone kuzynki o wężowatych oczach. Jak byłam młodsza, spytałam mamę głośno, czy one nie są aby córkami Lorda Voldemorta. Od tego czasu ich rodzina mnie nie znosi. Dziewczyny prychnęły na mój widok i zniknęły z mojego pola widzenia. Prawie ich nie zauważyłam. Podeszłam do stołu i wyciągnęłam dłoń po Tortillę al horno. Nie dbałam, by wziąć to wykałaczką. Wzięłam mały kawałeczek i wypełniłam nim usta. Kucharz nieco przesadził z pieprzem, ale przystawka mi smakowała.

- Niebo w... - zaczęłam pełną buzią, gdy nagle jacht przechylił się w bok. Stół wraz z milionem przystawek runął na bok i, o mało co, mnie nie zabił. Udało mi się skoczyć w bok w ostatniej chwili, ale i ja poleciałam jak wszystko inne na bok. Przykleiłam się do ściany i jedyne, o czym myślałam, to przetrwanie. Przełknęłam Tortillę al horno i ruszyłam na zewnątrz, wybadać, co się stało. Instynkt nakazywał mi pozostać w środku, ale serce mówiło co innego. Chciało odnaleźć rodziców.

Statek wrócił na miejsce i mogłam szybko ocenić sytuację. Kręciło mi się w głowie, kiedy widziałam wielu ludzi poza burtą. Załoga ratowała, kogo mogła.

- Mamo – jęknęłam z pełnymi łez oczami. - Tato!

Pędziłam w stronę dziobu, zupełnie ślepa, płacząc. Łkałam i wołałam, nie zauważywszy, że na kogoś wpadłam.

- Mamo! Tato! - krzyczałam, czując uchwyt.

- Cii... - szepnął mi do ucha męski głos. Nie rozpoznałam w nim taty ani żadnego krewnego. Musiał to być kochanek Joanny. - Nic im nie jest, wypadli za burtę, ale załoga ich wyłapie. Przecież wszyscy potrafią pływać.

Dalej płakałam. Owszem, umieli, ale strasznie się bałam. Nie wiedziałam tylko, przed czym miałam lęk.

Otarłam łzy.

- Masz rację – kiwnęłam mu głową. Spojrzałam na niego. Miał fantastyczne blond włosy i błękitne, nieskończenie głębokie oczy. Nie był mokry, jedynie wydawał się rozbawiony moją reakcją. Rozejrzałam się. Tylko ja panikowałam i płakałam. Ci, którzy mieli szczęście nie wpaść do wody, żartowali i śmiali się, łapiąc za serca. - Co spowodowało to przechylenie?

- Nie mam pojęcia – odpowiedział mi, wciąż mnie trzymając. - Lepiej zmieńmy temat, bo zaraz zwymiotujesz.

Chyba miał rację. Z nerwów poczułam się słabo, cały świat kręcił się wokół mnie. Mężczyzna poprowadził mnie na jeden ocalały leżał i pomógł mi usiąść. Sam ukucnął obok mnie. Nerwowo szukałam wzrokiem cioci, ale nie było po niej śladu. Uznałam, że gdyby się jej coś stało, jej narzeczony na pewno by panikował. Ale dlaczego pozwoliła ona mu ją opuścić choćby na moment? Nigdy taka nie była.

- Świetnie pływasz, tak słyszałem – powiedział po chwili milczenia. Spuściłam zawstydzona wzrok. Patrzyłam na swoje wypielęgnowane paznokcie i krótką, letnią sukienkę, która odsłaniała chyba za dużo, niż bym chciała. Od swoich nóg powędrowałam do niego. Przypatrzyłam się jego pierścieniowi. Srebrnemu widelcowi, otaczającego jego palec. Dostrzegłam także małe akwamaryny, które służyły zdobieniu biżuterii.

- Och, od razu tam „świetnie” - przewróciłam oczami, zmuszając się, żeby na przedmiot nie patrzeć. - To tylko moje hobby, nic wielkiego.

- Więc pewnie kochasz przebywać w wodzie.

Spojrzałam na niego spode łba, jakbym winiła go o prześladowanie. Czułam się nieswojo, że tyle się o mnie dowiedział w tak krótkim czasie, a ja nawet nie pamiętałam jego imienia. Wiedziałam, że zaczynało się na literę „P”. Paweł? Piotr? Patryk? Nie... Miał nieco egzotyczne to imię.

- Czuję się lepiej w wodzie, niż na lądzie. Ale pewnie lada moment mi się to odwidzi i pokocham co innego – szepnęłam, a potem chrząknęłam. - Czuję się lepiej, dziękuję za opiekę, ale chyba właśnie uratowano moich rodziców, więc...

Zanim dokończyłam, popędziłam w stronę wyławianych rodziców, by być jak najdalej od tajemniczego blondyna. Zanim tato zdążył złapać równowagę, przytuliłam go. Wyciągnęłam rękę ku mojej mamie, a ta szybko przykleiła się do nas. Ponad jej ramieniem ujrzałam kpiący uśmiech kochanka cioci. Zrobił delikatny, nieznaczny ruch dłonią, a w tej samej chwili jacht obrócił się i teraz już nikt nie zdołał się uchronić przed wodą.

Słyszałam krzyk matki, wołania ojca. Wypłynęłam na powierzchnię, widząc, jak tonie wartościowy jacht cioci Joanny. Jęknęłam na ten widok, ale nie miałam na to zbyt dużo czasu. Tata odnalazł mnie bez trudu.

- Nic ci nie jest? - zapytał, krztusząc się wodą. - Musimy odnaleźć twoją mamę i znaleźć ratunek.

Mrugnęłam. Oczywiście! Mieliśmy parę kilometrów pływania do najbliższej wyspy (jeszcze nawet nie zamieszkanej), a to nie lada wyczyn. Mogłabym dać radę, sądząc po wynikach zawodów – byłam niepokonana, odkąd tylko zaczęła się moja pływacka kariera – ale patrząc na to, jak moi rodzice się zapuścili w sporcie, nigdy nie udałoby im się przepłynąć nawet paru metrów.

Tata już zaczął się krzywić, dostał kolki. Zaczęłam panikować, oddychałam nierówno. Nie dlatego, że się bałam o siebie, o nie! Nie chciałam widzieć śmierci nikogo z moich bliskich, ale wiedziałam, że to było nieuniknione. Mogłam tylko postarać się uratować rodziców.

- Tato – szepnęłam i szturchnęłam go. Mrugnął nieprzytomnymi oczami. - Nie mdlij mi tu. Mówiłam wam, żebyście nie rezygnowali z pływania!

Jęknęłam, a po chwili poczułam jak coś o gładkiej i śliskiej skórze przepłynęło pode mną. Zbierało mi się na mdłości, ale dzielnie rozglądałam się za mamą. Ujrzałam, jak znika pod wodą. Nie ona jedna to zrobiła, ale ten widok sprawił, że i ja miałam ochotę się utopić. Byłam za daleko, by do niej podpłynąć, nawet nie próbowałam tego zrobić. Unosiłam się w wodzie i patrzyłam prosto przed siebie oniemiała. Nigdy nie należałam do osób szczególnie odważnych i silnych psychicznie. To wewnętrznie mnie zabiło. Chciałam końca tego wszystkiego.

Znieruchomiałam, więc woda pchnęła całe moje ciało na powierzchnię. Tata zmartwił się, nie widział mamy. Podpłynął do mnie ostatkiem sił i uszczęśliwiony stwierdził, że żyję.

- Będzie dobrze, córuś.

Zamknęłam oczy i odetchnęłam z ulgą. To się zaraz skończy. Po paru minutach krzyki nad wodą ucichły i nie czułam fal. Nie zastanawiało mnie to, że nad Bałtykiem nie ma takich gwałtownych fal. Nie myślałam o tym, że powinniśmy we wraku statku odnaleźć radio i wysłać wiadomość. Coś kazało mi się poddać wodzie, a ja zresztą nie chciałam się opierać.

-------------------------------

Już mówię, że "boga" jest z małej, gdyż chodzi mi tu o greckiego boga. ;D Tym samym oświadczam, że rozpoczęłam opowiadanie o bogach greckich.