District FOUR. Część trzecia.

Milczeliśmy cały czas. Chociaż Kendall pochwalił mnie za spryt i umiejętności, nie odważył się poklepać mnie po plecach. I dobrze. Nie odzywałam się do niego w ogóle, a gdyby mnie dotknął, zabiłabym go bez wahania. Po to są igrzyska. Ciekawiło mnie, czy jesteśmy na wizji. Nie lubiłam skupiać na siebie uwagi, a kiedy wyobrażałam sobie miliony ślepiów wpatrzonych w moją twarz... Wzdrygnęłam się.

Szłam trochę dalej od chłopaka, który wziął moją zdobycz, żebym nie musiała się trudzić. Nie ufałam mu, byłam wkurzona, że zabrał coś mojego. Gdyby mój wzrok mógł zabijać... Ach, jak te igrzyska szybko by minęły!

Minęliśmy szerokie jezioro. Wytężyłam wzrok i słuch, byłam pewna, że zawodowcy czekają niedaleko. Minęliśmy wysokie drzewo, które dawało wspaniały cień. Z minutę na minutę robiło się gorąco.

Zerknęłam na falującą wodę, zatrzymawszy się.

- Ewa, nie czas na głupoty! - krzyknął blondyn. Równie dobrze mógł rozpalić ognisko, by dać znać, gdzie jesteśmy. Poza tym „głupoty”? Śmierć poprzez upał wisi w powietrzu, a ten żałuje mi odrobiny wygody!

- Cicho! - syknęłam. - Zawodowcy...

- Czyhają? To miałaś na myśli? To się mylisz, bo ich tu nie ma. Wolą otoczenie Rogu Obfitości.

Zamilkłam. Och, ja głupia! To było oczywiste, że to tam siedzą. Ale, jak co roku, robili pewnie obchód. Byłabym przez pewien czas bezpieczniejsza w ich towarzystwie, to fakt, ale przez myśl mi nie przeszło, żebym do nich dołączyła.

- Robią obchody – powiedziałam nieśmiało. - Na pewno Brad już nie żyje. Cato mógł odwrócić naszą uwagę. Może nawet cię śledził, może wiedział, co zamierzasz zrobić... - zaczęłam, ale potem zamilkłam, czując pieczenie w kącikach oczu.

Kendall znieruchomiał. Wpatrzył się we mnie, zacisnął wargi, a potem popędził w stronę obozu. Próbowałam go dogonić, ale najwyraźniej miałam o wiele krótsze nogi od chłopaka, niżby się wydawało, więc dotarłam do miejsca później niż on.

Ogień w palenisku przygasł, miejsce wydawało się być puste, splądrowane. Kendall podbiegł do namiotu, szukał czegoś w środku i wydał jęk.

- Nigdzie ich nie ma, a miejsce najwidoczniej ktoś przeszukał – syknął blondyn, patrząc na mnie, jakby to była moja wina.

- Nie patrz tak na mnie – warknęłam. - Nie ja ich zabiłam!

- Kto kogo zabił? - zadał pytanie miękki głos.

Odwróciłam się i ujrzałam mokrego, półnagiego bruneta, który wychodził zza zarośli. Zaraz za nim wyskoczyła blondynka ubrana w bieliznę. Miała miły uśmiech i była niezwykle ładna, mimo że wyglądała strasznie chudo i mizernie.

Brad stanął w miejscu, gdy mnie ujrzał. Jego oczy się rozszerzyły, był zdumiony. Podszedł do mnie nieśmiało, pewnie moja mina nie była zbyt przyjemna. A jak miałam zareagować na dwojga półnagich nastolatków? Byłam też nieco zazdrosna. Kendall mówił, jakby naprawdę zależało chłopakowi na mnie, a on prawdopodobnie wykorzystał brak przyjaciela, żeby spędzić chwile z nieznaną mi dziewczyną.

- Jestem Tris – przedstawiła się, ale nie podeszła do mnie jak Brad. Ten stał metr ode mnie i widocznie nie wiedział, co robić dalej.

Skrzyżowałam ręce i wydęłam wargę.

- Ewa – mruknęłam, odwracając wzrok. - Ubierz się, okej?

Dziewczyna patrzyła na mnie z powątpiewaniem, a potem odeszła, spojrzawszy na dwóch chłopaków. Ja sama nie zamierzałam na nich patrzeć, nawet myślałam nad odejściem. Miałam swoją dumę, a zostałam przecież oszukana.

Wbiłam wzrok w zwierzynę w rękach Kendalla. To było moje, nie jego. Musiałam mu to odebrać i uciec stąd jak najprędzej. I tak tylko jedno z nas zwycięży. Chłopak wychwycił moje spojrzenie i szybko powiedział:

- Ewa załatwiła nam jedzenie.

Brad podziękował mi sztywno i zapytał, czy może nam z tego coś przyrządzić. Wychwalał przy okazji Tris, bo ta znalazła miętę oraz jakieś jadalne kwiatki. Jakby od roślinek zależało przeżycie. Może tak, ale nie tak jak mięso.

Brunet odwrócił się do nas plecami i szybko się ubrał. Spodnie momentalnie przylepiły się do jego mokrych nóg, nie mówiąc już o bluzce.

- Zaraz wyschnę – powiedział, kiedy zerknął na nas. - To co? Urządzamy ucztę?

Kendall uśmiechnął się.

- Jasne, umieram z głodu.

Pomogłam chłopakom przyrządzić króliki i wiewiórkę. Obaj zaczęli mnie komplementować, ale słowa jednym uchem wlatywały, drugim zaś uciekały. Nie słuchałam ich. Wydało mi się, że tylko ja należę do tych rozsądnych osób, które zawsze się czegoś doszukiwały, zanim pozwoliłyby sobie na zaufanie do kogoś.

Obserwowałam zachowanie Brada. Żartował z blondynem, jakby byli przyjaciółmi od zawsze. Ani razu nie spojrzał na mnie. A na pewno nie prosto w oczy. Wiedziałam, że próbuje mnie zwieść. Dlaczego więc Kendall szturchał mnie i łaskotał puszystym futerkiem zwierzątek?

Tris wróciła do nas po paru godzinach. Wytłumaczyła się, że zbierała dla nas trochę jagód. Byłam wobec tego nieco podejrzliwa, ale dziewczyna od razu powiedziała, że sama zjadła parę i żyje. A na dowód tego wzięła parę owoców i wcisnęła je do swojej buzi. Parę razy je gryzła i połknęła.

- Są pyszne! - powiedziała, chichocząc. Wydawało mi się, że przez sekundę patrzyła na mnie z przestrachem. Wszyscy grali swoje beztroskie, a to wyprowadzało mnie z równowagi. Wstałam zirytowana.

Chciałam coś powiedzieć, gdy nagle usta wypełniły się jakimś płynem. Dopiero po chwili poczułam ostrze wbite w moje ciało. Krew musiała mi napłynąć do buzi po ataku. Brad napadł mnie od tyłu i zadźgał.

- Co? - wykrztusiłam niepewnie, mrużąc oczy. Brad natychmiastowo przekształcił się w jakiegoś bruneta, który niecierpliwie skrzyżował ręce. Po chwili Tris zmieniła się w wysoką, krótkowłosą kobietę, która patrzyła na mnie z zadowoleniem. A Kendall znikł bez śladu. Arena runęła.

Kaszlnęłam parę razy. Usta miałam suche, pragnęłam wody. Po parokrotnym zamruganiu pojęłam, że arena nigdy nie istniała. Siedziałam w miejscu podobnym do gabinetu psychologa. Być może kiedyś był to gabinet psychologa, ale teraz wydawał się miejscem tortur.

- Co się dzieje? - spytałam zachrypniętym głosem. Kręciło mi się w głowie, nie wiedziałam, gdzie jestem, co robię.

- Przebudził się obiekt badań numer pięć – oznajmił głos w krótkofalówce kobiety.

- Numer cztery także – powiedziała do urządzenia. Potem wbiła we mnie swoje wodniste oczy. - Za niedługo wszystko będzie gotowe.

Przełknęłam ślinę, poczułam się słabo.

Brunet, który stał obok blondynki, poruszył się nieznacznie. Spojrzał na kobietę, która odwzajemniła jego spojrzenie i skinęła głową. Potem ruszyła w stronę drzwi i zniknęła z pola mojego widzenia.

Nieznajomy ruszył w moją stronę. Robił płynne ruchy, jakby był tylko do tego stworzony. Kiedy znalazł się blisko mnie, kucnął i dotknął dłonią mojego czoła. Podniosłam się trochę, by nie czuć się bezbronna w jego towarzystwie.

- Witaj – powiedział spokojnie, niemal czule. Jakbym była małym kociakiem znalezionym na ulicy, nie dziewczyną, która jest, szczerze mówiąc, obłąkana. Pogłaskał mnie, a ja zadrżałam. - Wszystko będzie dobrze.

- Nie będzie – załkałam. - Nie wiem, kim jestem i co tutaj robię. Czemu przed chwilą byłam na arenie i zaprzyjaźniłam się z nieznajomymi?

Brunet zamilkł i zamknął oczy. Pozwoliłam mu pomyśleć.

- Usuwanie tożsamości przebiega różnie, zależy to od danej osoby. Najwidoczniej tak zamierzałaś się pożegnać z ukochanymi. Teraz twoje życie rozpoczyna się na nowo, tak jak każdego z nas.

Położyłam się na łóżku, ciężko dysząc.

- Od teraz zwę się Cztery? Czy jak? - mruknęłam.

- O nie, nie! - zaśmiał się chłopak. - Ja jestem Cztery. Ty zaledwie możesz być Pięćdziesiąt, jeżeli chcesz. A tak naprawdę moim imieniem jest Tobias Eaton. Ty, jak chcesz, nadal się zwij Ewą. Ważne, byś tylko z zachowania była inna niż poprzednio. Zaprogramowaliśmy cię tak i nie powinno być problemów.

Mówi mi wszystko, pomyślałam, marszcząc brwi. Albo „wszystko”, co chce, żebym myślała.

Wstałam, a on nie pchnął mnie na łóżko z powrotem, ani nie robił gwałtownym, wrogich ruchów. Otrzepałam się z niewidzialnego kurzu, jakby symulacja Igrzysk była naprawdę i potrzebowałabym kąpieli. Ale nie, byłam czysta i pachnąca. Nie czułam wymęczenia, wręcz odwrotnie, czułam rozpierającą energię, która szukała ujścia.

Spojrzałam na chłopaka, zatrzymawszy krótko wzrok na jego usta. Miałam słabość do takich ust, jakie on miał. Przygryzłam wargę i usiadłam na brzegu łóżka.

- Zaprogramowani... Nie powinno być problemów – mówiłam pod nosem. Zwróciłam się do towarzysza: - A były kiedyś jakieś problemy?

- Być może – powiedział wymijająco. - Nie pytasz o nic ważnego, tylko o szczegóły. Spytaj mnie o to, co tu robisz i co się dzieje, bo zaczynam się martwić, że uszkodziliśmy ci mózg.

Skrzywiłam się, jakby jego żart był obelgą. Ale jego słowa przypominały mi coś, a czułam, że wspomnienia, chociażby nawet uczucie, że się jakieś ma, mogły być niebezpieczne.

Poza tym pytałam ich na samym początku o to, co się dzieje! On po prostu wywijał kota ogonem.

- Okej. To... Po co jesteśmy zaprogramowani? Co tu robimy?

- Ach, więc rząd ustanowił nowy system społeczeństwa. Skomplikowana sprawa. Ty należysz do nowo utworzonej frakcji. Ciesz się, jesteś Nieustraszoną! - gdy to powiedział, zobaczyłam nieznaczny ruch wargi, jakby mnie okłamywał.

Mój wzrok musiał być jednoznaczny, bo chłopak usiadł obok mnie i szepnął mi do ucha.

- Jesteś Niezgodna. Ale najbezpieczniej będzie ci w Nieustraszoności, bo masz to i Prawość do wyboru. Chyba, że wolisz być wypytywana o wszystko. Nawet, jeśli macie wymazaną pamięć, sekretów ci się nazbiera.

Mówił tak szybko, że ledwo co wyłapałam jego słowa. Pokiwałam głową i zaśmiałam się, jakbym usłyszała najlepszy kawał na świecie.

- Witaj w domu – powiedział Tobias, zanim wyszedł z pokoju, zostawiając mnie samą.

--------------------------

Mam tendencję do zaskakiwania na końcu historii, ale cóż...

Notki będą raz na tydzień, bo mam coraz mnie czasu. Gra Tomb Raider zabiera dodatkowe chwile na pisanie. :D

Następnym opowiadaniem będą bogowie greccy :3

District FOUR. Część druga.

- Trzy... Dwa...Jeden ... START!

Trybuci jak jeden mąż wyskoczyli z podestów i pędem pobiegli do Rogu Obfitości. Byłam sprytna i miałam inne liczące się umiejętności, więc jednym okiem obserwowałam walczącą młodzież. Zdobyłam jakieś ostrze i dobiegłam do niebieskiego plecaka. Kątem oka widziałam dwie brunetki walczące o pomarańczowy plecak. Jedna upadła, a druga uciekła do lasu. Biegnącą była Katniss, ale mogłam też zauważyć, że to nie ona tamtą trybutkę zabiła.

Posuwałam się w kierunku panny Everdeen. Nie zamierzałam jej zabijać, ale dobry byłby krótki sojusz na początek, kiedy nie chciałam być z zawodowcami. Gdy minęłam granice pola i znalazłam się w lesie, nie było po niej żadnego śladu. Nie zatrzymywałam się jednak, tylko pędziłam prosto przed siebie, próbując sobie przypomnieć pomyłki innych sprzed lat. Muszę uważać na pola magnetyczne wokół areny, na trujące rośliny, ale najważniejsze: muszę znaleźć wodę.

Przebrnęłam przez chaszcze, po drodze znajdując krzaki trujących jagód. Wzięłam parę, żeby zjeść parę w ostateczności lub otruć wroga.

Zrobiłam sobie przerwę, kiedy pomyślałam, że już dostatecznie daleko jestem od walczących. Sięgnęłam do plecaka i znalazłam latarkę, grubą i cienką linę, śpiwór, bukłak z odrobiną wody, jodynę, bułkę i parę cienkich szyneczek. Nie trafiłam źle, może nawet miałam największe szczęście, gdyż plecak był najbliżej położony, a miał najważniejsze dla mnie przedmioty.

Wszystko zapakowałam z powrotem do plecaka i chwyciłam nóż, rozglądając się. Niby za wcześnie, żeby mnie odnaleziono, ale zasada numer jeden w moim podręczniku mówiła: „zawsze bądź przygotowana”. Lub chociażby czujna.

Wstałam i spokojnym krokiem chodziłam po lesie, szukając jakichkolwiek znaków bliskości źródła. W naszej rodzinnej okolicy także uczono do walki w Głodowych Igrzyskach. Było mnóstwo zajęć, a ja byłam zapisana na wszystkie. Rodzice słono płacili, żebym miała największe szanse, jeśli w końcu na mnie wypadnie. Jednym z najciekawszych zajęć były lekcje przetrwania. Uczono nas wszystkiego, od szukania małych zwierząt oraz ich przyrządzania, przez sztukę ukrywania się, aż po grzyboznawstwo.

Wtedy dobrze się bawiłam, w tym momencie brałam to na poważnie. Bałam się, kiedy przyjdą moje ostatnie sekundy, że rodzina to zobaczy, że będzie boleć... Oblizałam usta i zamrugałam, byleby nie płakać. Może nie miałam sponsorów, ale nie chciałam pokazać Finnickowi, że jestem słaba. Wierzył we mnie od początku. On mnie uwielbiał, od kiedy uratował mnie przed dzikim psem uwolnionym przez zdenerwowanego kupca. Byłam jego przyjaciółką.

Usłyszałam trzask łamanej gałęzi, ale kiedy ujrzałam młodą, czarnoskórą dziewczynkę, schowałam ostrze do plecaka. Pokręciłam głową zdumiona i trochę rozbawiona.

- Uciekaj stąd, dobrze? - kazałam jej zmartwiona, a potem posłałam jej współczujący uśmiech. Dziewczyna jednak zdawała się specjalnie zwrócić moją uwagę. - Życzę ci powodzenia. Niech los...

- … zawsze ci sprzyja – dokończyła z ciepłym, dziecięcym uśmiechem, a potem pobiegła z zadowoleniem. Marzyłam o takiej młodszej siostrze, ale byłam niestety jedynaczką.

Uśmiechałam się pod nosem przez długi czas. Kiedy Rue z Jedenastki odeszła, dobyłam noża. Uważnie słuchałam, a sama stąpałam po ściółce cicho i bezszelestnie.

Przez zupełny przypadek odnalazłam wąski strumyk, źródło życia. To podniosło mnie na duchu i uśmiechnęłam się. Wyjęłam bukłak, wypiłam parę łyków niezwykłego napoju, który był od początku w przedmiocie, i napełniłam go czystą, słodką wodą. Dodałam do tego parę kropli jodyny, żeby dokładnie oczyścić moją szansę na przeżycie. Odczekałam pół godziny, by wypić dwa małe łyczki.

Godzinami wędrowałam po okolicach i ujrzałam malutką jaskinię, w której w sam raz się zmieściłam. Czułam, że szczęście mi dopisuje. Byłam wprawdzie strasznie głupia. Tam pozostałam przez dwie spokojne noce. Mogłam wtedy spać długo i bez żadnych trosk, bo wejście obłożyłam gałęziami i liśćmi, tym samym stałam się nieosiągalnym celem dla zawodowców, którzy w końcu i mnie szukali, bo się do nich nie dołączyłam, przez co zerwałam z tradycją Jedynki, Dwójki i Czwórki. Byłam teraz łatwym celem, Brad wiedział o mnie wszystko, a ja o nim nic. Które więc z nas mogło wygrać? Zgrzytałam zębami i marzyłam, żeby chłopak zmarł wcześniej.

Od początku Igrzysk zmarło dotąd trzynaścioro trybutów. Zostało nas jedenastu, wliczając mnie. Teraz był etap polowań. To najciekawszy etap igrzysk, według mnie. Chodzenie po lesie i węszenie za ofiarą nie różniło się od łowów drapieżników. Kiedy byłam młodsza, żartobliwie udawałam narratora i opowiadałam, jak to tygrys czy wilk – zwykle zależało od tego, czy trybut przypominał dzikie zwierzę – szpieguje łanię.

Nie mogłam już więcej odkładać jedzenia, które znalazłam w torbie. Byłam tak głodna, że przy jednym kęsie zjadłam całą bułkę z wątłą i niesmaczną szynką. Musiałam poszukać zastawionych wnyk, bo miałam nadzieję, że jakaś zwierzyna się złapała. Po okolicy chadzałam spokojnie i pewnie, bo od dłuższego czasu nie niepokoiło mnie nic większego od ptaka.

Miałam tak dużo wolnego czasu, że momentami przysiadałam nad rzeką i nuciłam piosenki z rodzinnych stron. Uśmiechałam się i przyglądałam się łańcuszkowi, którego wzięłam ze sobą. Był ze srebra, a wisiorek przedstawiał delfina z diamencikiem zamiast oka. Dostałam go od babci, która powiedziała, że w przeciwieństwie do mamy jestem odpowiedzialna i nadzwyczaj inteligentna. Jeżeli umrę, to rodzina straci tę pamiątkę?, myślałam z trwogą. Zwykle przywozili martwe ciała w trumienkach do dystryktów, ale nie ufałam Kapitolowi. Byłam chyba jedyną z zawodowców, która nie kochała Głodowych Igrzysk i mordowania innych.

Kiedy z bagażem na plecach doszłam do złapanego królika, coś śmignęło mi przed nosem. Długi, ostro zakończony nóż wbił się w korę drzewa. Wyjęłam go zwinnie i ukryłam się za grubym dębem. Wyjrzałam za niego, a tam stał wysoki i umięśniony chłopak z głupim wyrazem twarzy.

- Krzycz, kochana. Zróbmy niesamowite show! - zawył Cato. Gdybym go spotkała w mieście u siebie, wszędzie o nim by mówiono, że jest pijany. Ale nie, trybuci łapiący swych zdrajców byli pijani tylko z radości.

Wiedziałam, że nie jestem dość silna, by móc rzucić ostrzem w blondyna tak, że on nie zdąży się uchylić. Wątpiłam w swoje szanse, widząc wiele innych noży, które miał przy sobie. Zdziwiło mnie jedno, że był sam. Wiedziałam, że zawarł sojusze z innymi. Tak sądziłam.

- Jestem pod wrażeniem – krzyknęłam, by mógł mnie usłyszeć oraz żeby dać satysfakcję Kapitolowi. - Nie brałeś swoich koleżków do pomocy. Tak nisko mnie cenisz?

Cato, bo tak się nazywał, ruszył w moim kierunki z błyskiem w oku. Podobało mu się, że mu pyskowałam i dzielnie się trzymałam. Ale tak powoli się zbliżał z morderczym wzrokiem, że ze strachu zadrżałam i puściłam się do ucieczki. Byłam dobrą sprinterką. Nie musiałam się odwracać, żeby wiedzieć, iż chłopak prycha z gniewu.

Nie poddał się. Zaczął mnie ścigać, ale to ja dobrze poznałam te tereny. To ja potykałam się o ukryte, wystające korzenie. Przeskoczyłam zwalony pień i biegłam dalej. Obrałam najcięższą drogę zasypaną wielkimi skałami lub gałęziami. Byłam wysoka i lekka w przeciwieństwie do chłopaka, który mimo starań zaczął mnie gubić.

Nagle usłyszałam okrzyk. Odwróciłam się i uderzyłam się w tył głowy o buk. Pociemniało mi przed oczami na jakiś czas, ale trzymałam się na wyprostowanych nogach. Kiedy mogłam swobodnie się poruszać, nie zderzając się o nic, ze zdziwieniem poznałam przed sobą Kendalla Schmidta z Siódemki.

Był to bardzo wysoki blondyn, o specyficznym poczuciu humoru i uśmiechu. Był najbardziej znanym trybutem i dziewczyny ze stolicy głośno ubolewały nad tym, że ów chłopak mógłby zginąć na arenie. Skąd go tak kochały? Kiedyś córka burmistrza Siódemki go usłyszała i musiała podzielić się z kapitolińskimi przyjaciółkami, które skądś znała. A te zaś z mocą Panem zrobiły z niego gwiazdę i pupila kraju. Śpiewał dla największych gwiazd, przykładowo dla Lady Gagi, Katy Perry i, oczywiście, dla Snowa i jego wnuczki.

Teraz stał parę metrów ode mnie i przypatrywał się mnie z poplamionym krwią ostrzem. Musiał zabić trybuta, ale nie usłyszałam wystrzału z armaty, więc możliwe mocno go drasnął. Syknęłam i machnęłam zdobytym nożem. Był zbyt długi, żebym mogła zrobić z tym cokolwiek szybkiego, toteż chłopak odskoczył zanim w niego trafiło.

- Nie jestem tu po to, żeby cię zabić! - krzyknął rozeźlony. Splunął śliną w bok. - Czy to nie ja uratowałem cię przed tamtym trybutem?

Podniósł miecz i teraz mógł mnie wyeliminować. Zostałoby wtedy dziesięcioro. Nie miałam niczego prócz liny, ale nie mogłabym go tym udusić czy się jakoś obronić.

Chłopak podszedł do mnie i wyciągnął rękę z moim nożem, oddając mi go. Gdy to wzięłam, on od razu pogrzebał w kieszeniach kurtki i wyjął figurkę złotej rybki. Była ona była nieco zabawna i miała wielkie, rybie usta oraz magiczny ogon. Gdybym dostała go w szkole od kogoś nieznajomego, oznaczałoby to zawarcie przyjaźni czy zgodę. To niewątpliwie pochodziło z moich okolic.

- Skąd to masz? - zapytałam go, patrząc na niego spode łba. - Kto ci go dał?

- Brad – szepnął Kendall, jakby to miało cokolwiek dla mnie oznaczać. - Kto by pomyślał, że nie tylko Dwunastka ma swoich nieszczęśliwych kochanków. A na dowód tego, że to jest Brada, miałem ci powiedzieć o tym morzu w dzień dożynek, ale po twojej minie wnioskuję, że mi wierzysz.

Nie miałam pojęcia, jak wyglądałam. Byłam zaskoczona? Zdumiona? Smutna? Zła? Nie czułam nic, więc twarz mogłam mieć bez wyrazu. Patrzyłam prosto w jego niezgłębione zielone oczy i dopiero wtedy poczułam suchość w ustach. Jak długo otwierałam buzię?

- Dobra, o co wam więc chodzi? - zapytałam nieufnie.

- O nic ciekawego. Brada znam z treningów. Zaprzyjaźniliśmy się tak jakby, bo on jest świetny w jednym, ja w drugim. Warunkiem naszego sojuszu jesteś ty.

Odsunęłam się od niego. Cokolwiek mogło to znaczyć, dla mnie skojarzyło się z uciętą głową na srebrnej tacy jako podarunek od sojusznika. Czy nie tak robiono dawno, dawno temu? Stałam tam i wyczekiwałam dogodnego momentu, w którym mogłabym go jakoś drasnąć, czy chociażby bezpiecznie się oddalić. Ale to on czekał na moją odpowiedź.

- No więc?

- No więc co? - spytałam cicho.

- Czy pójdziesz ze mną? Dołączysz się do nas? W kupie siła. Nie tylko ty zdobyłaś niezłe przedmioty z Rogu. My mamy noktowizory i zapałki, czyli coś, czego ci na pewno brak.

Zastanawiałam się. Gdyby to była pułapka, dawno by mnie zabił. Dlaczego chce sojuszu? Po co Brad chce akurat mnie? Do czego mu jestem potrzebna? Tyle pytań, a tak mało odpowiedzi...

- Dobra, wchodzę w to – usłyszałam czyjś chrapliwy głos, ale pojęłam potem, że to był mój. - Ale lepiej nie wracać do nich z pustymi rękoma, prawda? Zastawiłam wnyki na małe zwierzęta, pewnie coś się złapało.

Przez pół godziny szukaliśmy moich pułapek. Złapała się malutka wiewiórka oraz dwa tłuste króliki. Gdybym była sama, nie miałabym pojęcia, jak przyrządzić zwierzynę, a tym bardziej jak długo musiałabym to jeść, żeby się nie marnowało. Teraz jednak miałam się z kimś dzielić, więc nie zaprzątałam sobie tym głowy.

-----------------------------------------

To ta nudna część opowiadania dla Ewy! :D

Zapraszam do działu: Pomysły

Po części trzeciej opowiadania zapowiadam krótką przerwę. ;)

District FOUR. Część pierwsza.

Abraham took Isaac's hand
And led him to the lonesome hill
While his daughter hid and watched
She dared not breathe she was so still
Just as the angel cried for the slaughter
Abraham's daughter raised her voice

Then the angel asked her what her
Name was she said "I have none"
Then he asked how can this be
"My father never gave me one"

And with his sword up, raised for the slaughter
Abraham's daughter raised her bow
How darest you child defy your father?
You better let young Isaac go

Arcade Fire, „Abraham's Daughter”

- Witajcie, nazywam się Ewa i, jak wiecie, pochodzę z Czwartego Dystryktu – odezwałam się zdławionym głosem, a zadowolony tłum klaskał i gwizdał. Tak, jak kazał mi Finnick Odair, mój przystojny mentor, uśmiechnęłam się i oczekiwałam pytania prowadzącego.

- Tak więc, Ewo – zaczął niebieskowłosy Caesar. - Cały Kapitol chce usłyszeć o tym, jak zdobyłaś okrągłą dziesiątkę w ocenie trybuta. Słyszałem, że zachwyciłaś ich swą umiejętnością. Co zrobiłaś?

Zacisnęłam usta i spojrzałam w kierunku balkonu. Światła skierowane na mnie były oślepiające, ale mogłam ujrzeć zarys jakiejś postaci. Przełknęłam ślinę i puściłam łobuzersko oczko do publiczności.

- Wątpię, czy kiedykolwiek to zdradzę – uśmiechnęłam się figlarnie do prowadzącego, a potem skierowałam się do oszalałego tłumu. - Lubię mieć swoje tajemnice.

Tak naprawdę nie miałam ochoty niczego mówić. Po co miałabym zdradzać innym to, jak się popisałam organizatorom? Nie chciałam także wyjawiać tego, żeby inni trybuci mogli to i owo wykorzystać przeciwko mnie.

- Dobrze, dobrze – mężczyzna uniósł obie ręce i wybuchł śmiechem. - Jesteś urocza i tajemnicza. Nic dziwnego, że wszyscy oszaleli na twoim punkcie!

- Oj, nieprawda – poczerwieniałam i nagle poczułam wielki wstyd.

- I jaka skromna! No, powiedz, komu skradłaś serce. Proszę? Dla dobrego Caesara? Dla kapitolińskiej młodzieży?

Zamrugałam i spuściłam wzrok. Zaczęłam bawić się idealnie zadbanymi przez specjalistów paznokciami i zdrapałam trochę lakieru. Kiedy podniosłam wzrok, zdziwiona uzmysłowiłam sobie, że wszyscy ucichli i czekali na moją odpowiedź.

- Nie jestem typem dziewczyny, która lata za chłopaka, czy odwrotnie – szepnęłam, a moja twarz była strasznie ciepła.

Ale skłamałam. Był taki jeden chłopak, Brad Kavanagh. Był w moim wieku, ale nie znałam go w ogóle, gdyż ja pochodziłam z bogatej rodziny, a on, łagodnie ujmując, z nieco biedniejszej. Był strasznie przystojny i inteligentny. Kochała się w nim większa część dziewczyn w szkole, a w dystrykcie czasem tylko o nim się rozmawiało. Wiele osób proponowało mu dobrą pracę, dobry zarobek, ale on od lat pracuje tylko i wyłącznie dla mojego wuja. Dziwiło mnie jego zachowanie i to ciągłe milczenie. Nikt nie usłyszał jego głosu, prócz mojego wuja.

W Czwórce dobrze się żyło, jeśli mamy to porównać do innych miejsc. U nas nie głodowali i nie umierali z wycieńczenia. Ba, byliśmy jednymi z paru dystryktowych pupili Kapitolu. W mojej części dystryktu były upały, więc kiedy nie musiałam pomagać rodzicom w sklepie, chodziłam nad morze i pływałam. Czasem w wodzie spędzałam mnóstwo godzin, więc wyrobiłam sobie niezłe mięśnie i kondycję. Oraz mogłam pod wodą wytrzymać kilka minut. To dawało mi spore szanse na przeżycie, jeżeli trafimy na bezkresne morze.

W dzień dożynek nie potrafiłam spać. Nigdy się tym nie przejmowałam, ale tym razem nie zasnęłam. Przez godziny leżałam w łóżku i płakałam, widząc obrazy ginących przyjaciół. Dlaczego nagle mi zaczęło zależeć? Tato nauczył mnie patrzeć z zimną krwią na sceny, gdy ktoś wbijał nóż w plecy osobie, z którą jeszcze miesiąc temu żartowałam. Przecież zbieraliśmy chwałę, kiedy wygrywaliśmy, prawda? Honor, sławę. Moja matka gardzi dystryktami, które zawsze przegrywają. Ja też powinnam.

Około piątej godziny wyszłam chyłkiem z domu, by w wodzie nabrać trochę sił i się odświeżyć. Nikt nie zauważył mojego zniknięcia, a ulice o tej godzinie były puste i niemal zabijały ciszą i spokojem. Przywykłam do wykłócających się nawzajem kupców.

Morze o tej porze było chłodne, ale nie zimne. Przyjemnie było popływać w znanej mi wodzie, z łaskoczącymi w nogi rybami. Zaśmiałam się głośno i krzyknęłam:

- Niech cię diabli, Kapitolu!

Wtedy, gdy się darłam, obróciłam się wokół własnej osi i zauważyłam bladą postać w wodzie pod małym lasem. Ogarnęło mnie przerażenie na myśl kapitolińskich szpiegów, lecz był to jedynie robotnik wuja. To tylko trochę mnie uspokoiło. Tylko trochę.

Wysoki brunet nie poruszał się w wodzie, tylko gapił się na mnie przez sekundy, minuty... Wzięłam się w garść i podpłynęłam do niego, nurkując w wodzie co jakiś czas. Gdy wynurzyłam się z wody ostatni raz, jego już nie było.

A potem, podczas dożynek, widziałam jego czuprynę gdzieś powyżej głów chłopców naszego wieku. Maddie Osborne, dziwna, nieprzyjemna opiekunka trybutów Czwórki, szybko i bez zbędnych słów wylosowała moje imię.

A potem Brada, szpiega z morza.

Głos Caesara zbudził mnie ze snu na jawie i skoncentrował moją uwagę na sobie. Wpatrywałam się w jego niebieskoszarą czuprynę i w duchu gardziłam ludźmi jego pokroju. Wymyślałam w głowie epitety, by ulżyć sobie, a nie je wypowiedzieć.

- No więc, żeby miło zakończyć te spotkanie, może nam opowiesz, co lubisz w Kapitolu?

Czekałam tylko na te pytanie. Wypadało najczęściej, więc każdy potrafił na nie odpowiedzieć. Uśmiechnęłam się tak, jakby ktoś nagle zagadnął mnie o czymś fantastycznych. Świetnie zagrałam zachwyconą, bo mężczyźni zagwizdali rozochoceni, a kobiety podpowiadały mi, co przykładowo w mieście mogłoby mi się spodobać.

- Och, tu jest tak wspaniale! Wszyscy wyglądacie oryginalnie i na pewno nikogo tutaj nie pomylę – zaśmiałam się głośno, ignorując tłum. Chciałam zagrać dziewczynę, która wywyższała się, ale wątpiłam, że w to uwierzono, więc postanowiłam być entuzjastyczna. - No i dobrze przyrządzacie ryby z Czwórki. Na milion sposobów!

Niebieskowłosy mężczyzna zachichotał, jakbym go tym zachwyciła. Wiedziałam, że i on dobrze grał. W końcu ktoś musiał ratować trybutów z każdej opresji.

- A to nie koniec – uśmiechnęłam się. Tak, jak mój mentor kazał, szepnęłam: - To miejsce jest magiczne i chyba się w nim zakochałam.

Tak, jak oczekiwałam, ludzie zapiszczeli zachwyceni. Na słowa: „kochać”, „miłość”, i tak dalej, mogą dać się zabić. Byleby biedna i smutna młodzież z dystryktów znalazła miłość i była szczęśliwa. Nawet, jeśli ta miłość jest sztuczna i czuć od niej sarkazmem na kilometr.

- Świetnie! - Finnick przytulił mnie z radości. Nie powiedziałabym, że nie jest mi przyjemnie. - To było cudowne! Nic dodać, nic ująć!

Odwrócił się do Brada, który czekał, aż wypowiedzą jego imię. Nie patrzył na nas. Tak w ogóle wcale się do nas nie odzywał. Przez cały czas miałam nadzieję, że coś powie. Ale milczał, a ja bałam się, że już zaplanował, jak mnie zabije, więc pewnie im mniej o nim wiedziałam, tym lepiej było dla niego.

Przypatrywałam się jego spokojnej twarzy niewyrażającej żadnych uczuć. Nagle usłyszeliśmy jego nazwisko, a on niedostrzegalnie drgnął i ruszył na scenę.

Z otwartymi ustami oglądałam, jak przebiegała rozmowa dziwnego mężczyzny z Bradem. Nastolatek miał fantastyczny uśmiech, lśniące zęby i ładny akcent. Żartował o rybach i o kapitolińskich budynkach.

- Czuję się tu nagi! - zaśmiał się, a kobiety z widowni zawachlowały się dłońmi. Jego głos był delikatny i mocno wchodzący w pamięć. Wiedziałam, że zrobi furorę jak Odair. Obojgu starczyło wyjść na scenę, choć różnili się w wyglądzie. Finnick miał już ostre rysy, ale to jeszcze bardziej go wyprzystojniało, poza tym miał płowe włosy, zaś Brad miał w twarzy pozostałości po dziecku oraz kruczoczarną grzywę.

- A może nam powiesz, co potrafisz?

- Mogę zaprezentować – powiedział głośno i dumnie uniósł głowę. - Mógłbym zaśpiewać, ale nasze wiejskie pieśni nie są tak szlachetne jak wasze. To tak, jakby pójść do gniazda najpiękniejszych ptaków jako zwykły, szary wróbel i zaćwierkać jakąś melodię, którą owe ptaki mogłyby wykonać dużo lepiej.

- Kochany, przestań – machnął dłonią Caesar, a potem uśmiechnął się w swoim przerażającym stylu, ale szczerze. Był zachwycony. - Oczywiście, że chcemy usłyszeć twój głos! Chcemy, prawda? Prawda?

Ludzie, głównie młode dziewczęta, zaczęli krzyczeć „tak!”. Trwało to tak długo, że w końcu prowadzący musiał ich uspokoić.

Brad zaczął cichym, niby nieśmiałym głosem śpiewać o wszechogarniającym ogniu. Piosenka była piękna i wiedziałam, dlaczego wybrał i zaśpiewał akurat ją. Mówiła o czasach Wielkiej Rebelii, kiedy Kapitol z nami wygrał i palił nasze kochane domy, by pokazać, kto tu rządzi. Zbombardował Trzynastkę... Ale chłopak zmyślnie ominął najgorszą zwrotkę i kontynuował pieśń. Skończył na zdaniu „wszędzie widzę ogień”.

Głupcy z widowni byli aż nadto niedouczeni z historii, bo wstali i zaczęli mu klaskać. Owacje na stojąco za piosenkę, w której przystojny młodzieniec bezczelnie, ale odważnie, wyraził czystą nienawiść do stolicy Panem.

Po paru minutach zszedł ze sceny, podszedł do mnie i Finnicka, choć z góry wiadomo było, że nie zagada do nas. Bo po co? Zacisnęłam usta i zmarszczyłam brwi.

- Huhu, potrafisz mówić! A nawet śpiewać! - warknęłam i oparłam się o ścianę, krzyżując ręce. Mimo że chłopak wyglądał niesamowicie w czarnym garniturze z niebieskimi zdobieniami, który podkreślał kolor jego włosów oraz oczu, zaczęłam go nienawidzić.

- Ewa! – syknął Finnick i z zdezorientowaną Maddie wyprowadził nas od grupy stylistów i mentorów. - Nie strój fochów! Omówiliśmy z Bradem, że najlepiej dla was, jak będziecie udawać obojętność wobec siebie, może nawet nienawiść, ale nie wszczynaj bójki. Potem na arenie możecie robić, co chcecie, nawet się całować.

- Nie ma potrzeby wyliczania mi tego, co będę mogła. I tak tego nie zrobię – zazgrzytałam zębami.

Dwudziestoparolatek uniósł brwi w zdziwieniu, spojrzał na Brada, ale ten milczał. Mentor nie wiedział, co powiedzieć. Sama nie wiedziałam, co było źródłem mojej nienawiści.

W ciszy poszliśmy do naszego piętra. Tam zaczęliśmy opychać się smakołykami, takimi jak jagnięcina z suszonymi śliwkami, i innymi rarytasami. Czułam się jak prosie przed rzezią, ale nie można było opierać się pokusie skosztowania kolorowych babeczek, smakowitych i pożywnych zup. Zdobycie paru kilogramów może nawet mi pomóc z głodem na arenie. Kiedy zrobiło się bardzo ciemno, pożegnałam się z nowymi przyjaciółmi, o ile szło tak nazwać mentora i opiekunkę trybutów Czwórki.

Zaczęłam rozmyślać o naszych żyjących zwycięzcach. Annie oszalała do tego stopnia, że leży jedynie w łóżku i gdera do siebie. A Mags... Mags to najpoczciwsza starsza pani na świecie. Jako jedyna nie zabiła podczas igrzysk, a wygrała. Tyle że i ona już nie jest w stanie zamartwiać się młodymi ofiarami dla Snow'a. Wszystko pozostawało na głowie dwudziestolatka.

Kiedy znalazłam się w ogrzewanym łóżku,mając widok na miasto, włączyłam telewizor. Zdążyłam na prezentację ostatniego dystryktu. Na scenę wyszła Katniss Everdeen, igrająca z ogniem, w olśniewającej sukni. Na początku była szczerze wystraszona ludźmi, którzy mogli ją dokładnie widzieć, a ona ich nie, dzięki światłom. Prowadzący sprowadził ją na ziemię i zaczął wypytywać o wszystko. Na samym końcu dziewczyna wstała i obróciła się wokół własnej osi. Suknia wydawała się palić, a gdy tłum wrzeszczał z przerażenia i z zachwytu, brunetka zachichotała. Wyglądała na pustą lalunię, ale nie byłam głupia. Widziałam, jak zgłosiła się za młodszą siostrę. Musi czuć nienawiść, choć trochę.

Potem wszedł Peeta Mellark. Żartował z Caesarem o prysznicach, oboje się obwąchiwali i chichotali, a blondyn był tak słodki, że i moje serce zdobył, gdyż zaśmiałam się czule. Nie czułam się, jakbym brała udział w igrzyskach. Nic nie czułam w tej chwili. Skoncentrowawszy się na ekranie telewizora, blondyn smutno wyznał, że jego ukochana przyszła tu razem z nim.

Cwane, pomyślałam z przekąsem. Zmęczona wyłączyłam urządzenie i szybko zasnęłam.

----------------------------------------

Sto lat, małolato!

Życzę Ci wszystkiego,

zdrowia, szczęścia,

weny jak teraz

i wspaniałego chłopaka (potem męża, ale na razie za młoda jesteś ;***):

przystojnego jak Edward,

silnego jak Cztery,

dobrego jak Peeta,

sprytnego jak Dymitr,

spokojnego, ale z ikrą, jak Stefan,

seksownego jak Damon,

mądrego jak Dumbledore,

szalonego jak Voldemort,

mówiącego "mój skarbie" jak Smeagol,

skromnego jak Jace i Simon,

romantycznego jak Jack Dawson,

tajemniczego jak Peter Parker,

genialnego jak Jack Sparrow. Sorry, jak KAPITAN Jack Sparrow,

takiego bad boya jak Hache,

z głosem Kendalla!!!