Rozdział 14

  Chrissy Grey. Śmiać się czy płakać? A może śmiać się, płacząc albo płakać ze śmiechu.
  Tak myślałam, patrząc, jak Kendall z zmartwioną miną wpuszcza ją do środka. Logan patrzył to na nią, to na niego, jakby zobaczył ducha. Potem zdziwione spojrzenie skierował na mnie, ale ja odwróciłam wzrok.
  Chrissy była piękna. Wręcz oszałamiająca, a jednak żaden chłopak nie spojrzał na nią zaciekawionym wzrokiem.
  - Jak się czujesz? - zwróciła się do Belli, która wyszczerzyła zęby jak pies.
  - Odejdź - warknęła moja przyjaciółka. - Już dosyć tego, co mi zrobiłaś.
  Chrissy wydęła usta i spojrzała przepraszająco na każdego z osobna.
  - Muszę wam coś wyjaśnić. Ale zacznę od tego, kim naprawdę jestem - zrobiła dramatyczną przerwę. Usłyszałam ciche bęknięcie, a gdy się odwróciłam, Pauline z Carlosem obżerali się nachosami. Gdy chłopak napotkał moje spojrzenie, wzruszył ramionami, odpowiadając na moje nieme pytanie. - Jestem lykanem. Jednym z najstarszych i najpotężniejszych. Lykanie....
  - Ty? Lykanem? - prychnął Kendall. - Jakoś mi się nie wydaje, żebyś nim była. Oni potrafią nad sobą panować....
  - Kiedy nie ma pełni, Kendall - westchnęła. - Nie przerywajcie, kiedy mówię. Ciężko się mówi o czymś, czego nie wolno wyjawiać. Nasze prawo, które zresztą, między innymi, ja opracowałam, nie pozwala wyjawiać naszych sekretów. OK. Więc problem lykana polega na tym, że prawie niczym nie różni się od prostego wilkołaka. My jedynie jeszcze umiemy pod własną kontrolą się przemieniać. Ale podczas pełni nie umiemy kontrolować uczuć, siebie....
  - To wszystko? - mruknęłam nieco oschle.
  - Jeżeli to wam wystarczy - Chrissy wzruszyła rękoma. - Chcę przez to powiedzieć, że Bella mogła trafić gorzej. Młodzi lykanie, jak i wilkołaki, potrzebują opieki doświadczonych. Wiem - powiedziała donośle, patrząc na Kendalla. - że pewnie myślisz, że twoja wiedza na ten temat wam pomoże, ale nie wiecie o nas nic poza sposobami zabijania. My o to zadbaliśmy.
  - Więc to znaczy... - jęknęła Bella.
  - Że spędzimy tyle czasu, żeby móc się zaprzyjaźnić - Chrissy machnęła rękami, udając zachwyt.
  - Kendall, zrób coś!
  W głosie Belli wyczułam panikę i złość. Współczułam jej. Dopiero co zaczęła chodzić z Kendallem, a tu jego stereotypowa eks-dziewczyna zaatakowała ją.
  Chłopak jedynie pokręcił głową. Uwierzył Chrissy. A to oznacza, że trzeba będzie przygotować pokój na gościa. Nie byłam tym faktem zadowolona, ale za wszelką cenę trzeba było pomóc Belli, choć ta po minie wolałaby zostać pożarta przez gryfa Kendalla.
  - Więc przygotuje później pokój - pomyślałam głośno. Lykanka kiwnęła głową z podziękowankem, a ja zwróciłam się do chłopaków: - Pewnie i wy zechcielibyście zostać. Mogę komuś udostępnić pokój, zresztą pokój Belli też jest wolne, więc zostańcie na noc.
  Logan uśmiechnął się łobuzersko do mnie, ale ja znowu odwróciłam wzrok z zaciśniętymi ustami. Sama już nie wiedziałam dlaczego, ale byłam na niego wkurzona.
  Usiadłam obok Carlosa i poczęstowałam się nachosem, nachylając się do przyjaciela.
  - Gdzie się podziewałeś?
  - Musiałem wrócić do domu po ubrania i leki. Bo wiesz... - Carlos zmarkotniał. - Ostatnio kiepsko z przemianami. Mama załatwiła u jakiejś wiedźmy leki, które mogą mi pomóc.
  - Co się dzieje? - pisnęłam. - Przeszukam księgi z piwnicy! Tam może coś być. A może gdzieś są stare specyfiki poprzedniej mieszkanki?
  W tym momencie poczułam czyjąś obecność za sobą. Nie pomyliłam się, bo po chwili Logan powiedział:
  - Niektóre czarownice są niebezpieczne. Dlatego ja z Kendallem jutro z samego rana przeszukamy dom.
  - Jakoś dotąd wszyscy żyjemy - warknęłam. - Poza tym dom jest nasz, więc mogę cię stąd wywalić na zbity pysk!
  Chłopak uniósł ręce w geście kapitulacji. Patrząc na niego, wyciągnęłam dłoń po nachosa, ale natrafiłam na puste pudełko. Spojrzałam na nie, a potem uniosłam wzrok na Carlosa, który chichotał, słuchając opowieści Pauline. W ogóle nie zwracał na mnie uwagi.
  Wtedy coś przykuło moją uwagę. Jakiś cień przemieszczający się za oknem. Pierwsza myśl naszła mnie z przerażeniem, że to jakiś morderca czy prześladowca. Ale potem przypomniałam sobie pewną rzecz. Wzdrygnęłam się, ale ruszyłam ku drzwiom.
  - Hej! - zawołał ktoś za mną. Chrissy.
  - Nazywam się Rose - mruknęłam z dłonią na klamce.
  - Dobra, Rose - dziewczyna przewróciła oczami. - Tam są moi ludzie. Strzegą nas. Jeżeli teraz wyjdziesz, nie wejdziesz tu.
  Uniosłam brwi z lekceważącym uśmieszkiem.
  - Prędzej zginą, a nie nie wpuszczą mnie.
  Moje słowa były jak piekielna przepowiednia. Gdy otwarłam drzwi, na ścieżce leżały trupy mężczyzn albo po prostu byli nieprzytomni.
  Gdy to oglądałam, jakby z oddali ktoś krzyczał. Krzyk był przeraźliwy. Dopiero po chwili zdałam sobie sprawę, że to ja tak krzyczałam.
  Zrobiłam potem coś, co było wręcz niemożliwe w tej sytuacji. Zamiast wrócić do domu, pobiegłam ku mrocznemu lasu.
  Pamiętam, jakby to było wczoraj, jak z rodzicami chodziłam na spacer do lasu. Tata pokazywał mi drzewa i grzyby i pomagał w rozpoznawaniu ich. Mama zaś opowiadała o stworzeniach i pokazała jak bezpiecznie podejść do sarny.
  - Ta jest jeszcze młoda i głupia - powiedziała, gdy sarna do nas podeszła. - Ale to dziwne, bo nigdy nawet zabłąkany malec do mnie, ot tak, podszedł. No, ale czy to nie wspaniale? Że sarna jest bez wścieklizny albo taka oswojona?
  - Och, gdybym wiedziała, mamo, to bym was uratowała - załkałam, gdy powróciła rzeczywistość.
  Och, głowa pękała z bólu i natłoku myśli. Gdybym uratowała siostrę...
  Trzask.
  Poderwałam się, pewna tego, że ktoś mnie obserwował. Wpatrywałam się w ciemność i jęknęłam w duchu, nie znając drogi powrotnej.
  Dlaczego tu byłam? Kochałam las, żyłam blisko lasu, przesiadywałam w nim, gdy chciałam zostać sama, a nawet w nim się urodziłam.
  Mama, w połowie ósmego miesiąca, wraz z tatą postanowili, że dla zdrowia przejdą się "kawałek" po lesie. Gdy byli w samym środku lasu, wystraszył ich lis, który wpatrując się w nich groźnie, podszedł, ominął ich i zwiał głębiej w las. Stało się to tak nagle, że mama, chcąc nie chcąc, urodziła mnie i siostrę w lesie. Jednakże to przewidziała (szczerze, to wszyscy wspominali, jak miała obsesję na punkcie porodu), więc zabrali z sobą potrzebne rzeczy. A później, dla pewności, poszli do szpitala, by zbadać nasz stan. Byłyśmy zdrowe. No może nie do końca.
  Może to dlatego czułam więź z lasem? Może to dlatego kochałam zwierzęta i broniłam je natarczywie?
  Usłyszałam szelest liści i trzask łamanej gałązki. A potem jak zaczarowana wstałam w poszłam w tym kierunku. Trzaski i szelesty prowadziły mnie tam, jak pieśń syren rybaków. A może to nie jest pułapka?
  Doszłam do malutkiej polany, wyglądającej bardzo podobnie do altany. Miała naturalny dach z gałęzi i liści i kolumny z drzew, które były równe od siebie oddalone. To było piękne. Wydawało mi się, że każdy oddech był napełniony innym, czarodziejskim tlenem. Uczucie było takie, jakby ktoś wąchał miętę. Od dawna nie skupiałam się na czuciu lasu, więc to było dla mnie jak nowe.
  Tak się na tym oddychaniu skupiłam, że nie poczułam, jak ktoś nagle się za mną zjawił.
  - Piękne miejsce, co? - mruknął ktoś głębokim, niskim głosem.
  Odwróciłam się tak szybko, że rozbolał mnie kark. Chwyciłam się za bolące miejsce i spojrzałam mężczyźnie posto w oczy, co nie było trudne, gdyż był on niski.
  - Damon? - spytałam tak zaskoczona, że mogłam dać sobie głowę odciąć, pewna, że mam halucynacje. - Co ty...?
  - Chyba raczej "Co wy tutaj robicie?" - przerwał mi, śmiejąc się cicho. - No, bo... Cóż. Każdy ma w rodzinie czarną owcę, nieprawdaż? No i ja odnalazłem moją owcę i tu z nim przyszedłem - zrobił krótką przerwę, patrząc gdzieś za mną. - Stefcio! Wiewiówkożerco! Chodź no tutaj przywitać się z piękną panią! - potem spojrzał na mnie z błyskiem w oku. - Mój brat nie potrafi się zachować. No... Obaj jesteśmy jak dzikie zwierza.
  Kolejna seria trzasków i szelestów - wcześniej, jak zauważyłam ze zdziwieniem, pierwsza seria się skończyła, gdy przyszedł Damon - i pojawił się mroczny cień jego brata.
  Gdy odwróciłam się do Damona, on patrzył na mnie z rozbawieniem.
  - Brat zawsze był wstydliwy.
  Ale zanim znów się odwróciłam, ktoś - pewnie Stefan - położył dłoń na moim ramieniu.
--------------
Hej, to znowu ja! Pisze teraz wszystko z telefonu, bo od niedawna mam aplikację Bloggera. Tak więc rozdziały mogą być krótsze xD

Uwaga!

Z racji tego, że na chwilę obecną mój komputer nie spełnia wymagań graficznych, których potrzebuję do używania go, posty będą publikowane z dużym odstępem czasowym. Praca na moim telefonie jest żmudną robotą xD Poza tym muszę znowu przeczytać to, co napisałam, żeby dalsze posty były podobne do nich. Mam nadzieję, że po tysiącach przeczytanych książek w te wakacje będę mieć wyższy poziom, o który się staram. Zresztą, planuję napisać książkę. Wątpię, czy wydam. Raczej poćwiczę.
Dzięki, że mnie czytacie, choć moja chora psychika jest podobna do psychiki Courtney czy Alison DiLaurentis. Lubię dramaty. xD
Poza tym.... Kto oglądał Miasto Kości?! Ja chcę iść na to drugi raz <3 od dawna to kocham.
Jak Wam mijają wakacje? Mnie całkiem nieźle. Dowiedziałam się, że mój dawny kolega to Rusher! Henderwhore xD
Miłego końca wakacji,
RosAlice

Rozdział 13

*oczami Logana *

Obudziłem z krzykiem z okropnego snu. Byłem opatulony kocem, więc próbowałem się wygramolić z tego kokonu, ale spadłem z łóżka i uderzyłem się w głowę. Mimo że ból głowy był dość duży, dalej próbowałem wyciągnąć ręce z tego spętania. Czułem się gorzej niż czuły się gąsienice w kokonach.

- Kurka wodna! - warknąłem, a do pokoju weszła Rose ze zdziwieniem na twarzy.

- Myślałam, że śpisz – powiedziała i zarumieniła się. Miała ze sobą tacę ze szklankami i wazon z porcelany. - Przepraszam za kokon, ale byłeś strasznie zimny, jak zasnąłeś na kanapie.

Rozejrzałem się po pokoju. Był w kolorach delikatnego różu, fioletu i błękitu. Na ścianach były powieszone plakaty zespołów i filmów. Widziałem dużo plakatów mojego zespołu, One Republic, Justina Biebera, Linkin Park, a także filmów jak: Zmierzch, Harry Potter, Igrzyska Śmierci, Piękne Istoty, Hobbit i Miasto Kości. Biurko było zrobione z ciemnego dębu, a na nim znajdował się komputer stacjonarny obklejony śmiesznymi obrazkami. Bardzo radosnymi obrazkami.

- Spałem w twoim pokoju? - zapytałem, ignorując jej przeprosiny. Nie musiała mi niczego wyjaśniać, bo nie byłem zły.

- Tak. Po tym, jak nam wszystko wyjaśniliście i Klaus was uwolnił... Zasnąłeś na kanapie taki wyczerpany i okropnie zimny.

- A gdzie ty spałaś? - wybałuszyłem oczy. A ona pokręciła głową, uśmiechając się sympatycznie. - Przecież była noc! Ludzie potrzebują snu bardziej od nas. I – Uspokoiłem się. - my zawsze jesteśmy zimni. A poszedłbym spać do siebie, gdyby twój przyjaciel nie zacząłby mnie przy okazji dusić. Do teraz gardło mnie boli.

- Przeprosiłabym cię za niego, ale może lepiej nie – uśmiechnęła się złośliwie i pokręciła głową. - Masz, przyniosłam ci śniadanie do łóżka.

Położyła tacę na komodę obok łóżka, a ja poczułem zapach krwi. Słodkość 0Rh-. Dziewczyna kucnęła przy mnie i zaczęła majstrować przy kołdrze. Wzdychała i czerwieniała przy każdej traconej sekundzie, gdyż nie umiała znaleźć końca koca.

- To dziwna sytuacja – powiedziałem z uśmiechem.

- Tak, bardzo dziwna.

W końcu odnalazła wyczekiwany koniec kołdry i powoli mnie rozwiązywała. Czułem już luz, a nie ściśnięcie, i wtedy mój umysł zaczął pracować. Pomogła mi wstać i długo tak staliśmy, patrząc na siebie.

Do głowy wpadłaby mi pewna myśl, która nie była zbytnio przyjemna.

- Co z Bellą?

Rosalie spoważniała. Nie uśmiechała się przepraszająco czy też wesoło. Była smutna i zrozpaczona. Zobaczyłem, jak opadła na łóżko i zaczęła cicho łkać. Usiadłam obok niej i objąłem ją przyjacielsko. Przy tym skorzystałem, by móc wdychać jej słodki zapach. Pachniała, o ironio, różami i słodkim płynem, który aż kazał wysunąć się moim kłom. Jednak byłem na tyle silny, by kontrolować moją wampirzą naturę.

Obejmowałem ją tak dłuższy czas, a jej płacz przybierał na sile i zmieniał się w szloch. Kciukiem głaskałem jej ramię, nawet pozwoliłem sobie na drobny całus w jej włosy. Myślałem, że skupiła się na płaczu lub powodu płaczu, ale myliłem się. Gdy poczuła ten całus, przestała łkać i spojrzała na mnie czerwona i mokra na twarzy.

- Logan – szepnęła, a ja zamknąłem oczy i ją pocałowałem.

Chwilę była niezdecydowana. Pozwoliła mi się całować, a potem wyciągnęła dłoń i pogłaskała mnie po policzku i odwzajemniła pocałunek. I to był początek mojego końca.

Mimo że dzieliły nas centymetry, zbliżyłem się do niej chyba o jakieś kilometry. Czułem, że wcześniej była dla mnie zbyt daleko i nie mogłem tego znieść. Ramię przy ramieniu. Pierś przy piersi. Usta przy ustach, a nosy figlarnie się łaskotały.

Jednym, zgrabnym ruchem podniosłem ją i położyłem na swoich kolanach, nie odrywając naszych ust. Ona jednak poprawiła mnie, siadając przodem do mnie. Wbiła palce w moje włosy i przycisnęła swoją twarz do mojej, lekko gniotąc nasze nosy.

Ale ta przyjemność nie trwała długo. Dziewczyna odsunęła się ode mnie.

- Nie – powiedziała cicho i wyszła z pokoju.

Zostałem tam, choć miałem wielką ochotę wybiec za nią i... Sam nie wiem. Przeprosić? A może poprosić o chodzenie? O coś więcej?

Nie, ona tego nie chciała.

Wziąłem dzbanek i nalałem do szklanki trochę krwi. Nigdy tak nie pijałem, ale to mi się nawet podobało. Połączenie ludzkości w nieludzkości? Tylko Rose może tak śmiało zrobić. Zamknąłem oczy i wyobraziłem sobie Rose w sukni z średniowiecza. Tak, idealnie pasowała do tych czasów.

- Jak księżniczka – skomentowałem, biorąc spory łyk smacznej krwi. Wtedy poczułem na sobie czyjś wzrok.

- Wypiłeś to? - James wyskoczył zza drzwi i zrobił wielkie oczy. - Czy ty jesteś mądry? To krew Rose!

Uniosłem jedną brew zdziwiony. O co mu chodziło? Krew tej dziewczyny była bardzo dobra. Dzięki niej czułem, jak życiodajnie ożywia moje żyły w każdej części organizmu. Czułem, jak odmładza mi skórę. Czułem, jak ogień w gardle powoli znika. Czułem, jak kły ustępują, a to było najdziwniejsze.

- O co ci chodzi? - spytałem nieco wkurzony.

- Kendall wyczytał, że jej krew nie jest taka zwykła. Ona może zabić, Logan! - James zlustrował mnie jednym spojrzeniem i był widocznie oburzony.

- To czemu mi ją podała? Żeby sprawdzić na mnie czy zabija?

- Ona nic nie wiedziała – James kręcił głową. - Wyczułem krew, tą grupę. Zobaczyłem u niej ranę po pobieraniu i poczułem to samo, Logan. Nie wiem, czy zrobiła to specjalnie, ale nic nie wie o mocy jej krwi.

- Jej krew ma więcej mocy niż ona sama – prychnąłem. - Tak, to raczej jej krew.

- I co czujesz? - przyjaciel podszedł bliżej i spojrzał głodny na dzbanek. W tym spojrzeniu jednak ujrzałem też wstręt.

- Jakbym był znów człowiekiem.

Podniosłem dzbanek i nalałem do szklanki dużo krwi. Potem postawiłem dzbanek na komodzie i podniosłem wysoko szklankę, jakbym pokazywał światu swoje trofeum. Krew lśniła na różne kolory. Ujrzałem błękit i złoto, ale wciąż była to czerwona krew.

James podszedł do mnie i zabrał krew. Przyjrzał się jej dokładnie i zrobił coś pomiędzy parsknięciem a prychnięciem.

- Chodź ze mną do salonu – powiedział i wyszedł z pokoju, nie czekając, aż się ruszę.

Poszedłem za nim, tęskno odwracając się do tacki z moim śniadaniem. Nie czułem głodu i byłoby to dla mnie dziwne, gdybym już wcześniej czegoś nie jadł. My, wampiry, nie musimy często jadać, ale ludzka krew daje nam niezwykłą siłę.

Znaleźliśmy się w salonie, gdzie na kanapie siedziała Bella, tuląc się do poduszki i oglądając serial „Jak poznałem waszą matkę”. Oczy miała szkliste, a źrenice wciąż połyskiwały żółcią. Widziałem łzy, które spokojnie płynęły po jej policzkach.

- Serio musisz oglądać tego tasiemca? - warknęła Pauline, kiedy weszła do salonu. Minę miała niemrawą, a oczy poczerwieniałe, jakby całą noc płakała.

Ta spojrzała na nią ze spokojem osoby chorej psychicznie. Było to groźne, melancholijne spojrzenie.

- Kiedy nie potrafisz spać z bólu, coś trzeba robić – powiedziała cicho.

W salonie byłem tylko z Jamesem, Pauline, Bellą i Kendallem, który siedział na oparciu kanapy, nie odważając się zbliżyć do Belli. Natalie, Carlos i Rose gdzieś zniknęli. Nikt Carlosa nie widział od nocnej przygody, więc pewnie wrócił do domu się przebrać i wyspać, ale co było z Nat i Rose – nikt nie wiedział.

- Hej, dziewczyny! - zbiegła po schodach zdyszana Natalie. - Jutro jest festiwal w Uniwerku! Pojmujecie to? Musimy jechać kupić sukienki! Musimy pokazać wszystkim dziewczynom!

James posłał mi pełne zdziwienia spojrzenie, ale odwróciłem wzrok. Doskonale wiedziałem o tym festiwalu, ale miałem nadzieję, że one tam nie pójdą. Zobaczyłem w głowie, jak Pauline podskoczyła z radości i wzięła swój telefon do ręki. Wystukała czyjś numer i zaczęła mówić do telefonu, że zaprasza na festiwal. Po chwili pojąłem, że tego nie robi.

Nathalie rozejrzała się i nieco zawiodła się brakiem reakcji ze strony dziewcząt. Jej usta drgnęły nerwowo i dziewczyna usiadła na skraju kanapy z ponurą miną.

Patrzyłem na Jamesa wyczekująco. Po co mnie tu ściągał?

- James, cokolwiek chciałeś tu robić, zrób to, bo nie zamierzam tu długo posiedzieć – warknąłem. Miałem w planach gdzieś wyjść i się zabawić. Może pójść na boisko i zagrać z kimś w kosza. Cokolwiek, byleby nie siedzieć w domu, co mnie przytłaczało. Mnie, wielkiego podróżnika, o którym dawno temu zapomniano.

Oczekiwałem na odpowiedź Jamesa, ale to Kendall się odezwał:

- Logan, wszyscy zgodnie uznaliśmy, że najlepiej przestudiować historię naszego istnienia. Wiesz, na czym polega klątwa wilkołaków, czemu wampiry żywią się krwią – wyjaśnił, gdy zauważył moją tępą minę.

- Ale czemu teraz? Nie mogliście do tego dojść już dawno temu? - Poczułem, jak krew w moich żyłach goreje. Nie rozumiałem, czemu byłem wściekły, ale to mnie całkowicie opętało. - A może w tej waszej głupiej szkole nic nie robicie?

Głupi testosteron kazał Kendallowi wstać, gdy go obrażono. Pośrednio, ale obrażono. Mierzyliśmy się wzrokiem, dopóki nie odezwała się Bella, nieco wyraźniej od wypadku poprzedniej nocy.

- Jesteście głupi. Obaj – powiedziała tylko i siorbnęła głośno herbatę ziołową.

Dalej się mierzyliśmy wzrokiem, ale z sekundy na sekundę napięcie znikało, a gniewny wyraz twarzy Kendalla zastąpił szeroki uśmiech. Usiadł obok Belli i wyjął spod stołu pliki kartek i parę ksiąg.

W tej samej chwili do salonu weszła uspokojona Rose ze stosem ksiąg w rękach.

- Poprzednio mieszkała tu jakaś staruszka oskarżana o różne dziwne sprawy. Niektórych straszyła przepowiedniami katastrof, więc pewnie to była jakaś zakręcona jasnowidzka. Ale, na szczęście, miała w piwnicy dużo rzeczy wspólnych z tym, o czym chcemy... - przerwała krótko, by na mnie spojrzeć, a potem odwróciła wzrok i kontynuowała: - porozmawiać. Zdążyłam coś przeczytać i jest o tutejszej klątwie wilkołactwa, która różni się od innych rejonów.

Podała książki Kendallowi i wyszła pod pretekstem napicia się czegoś zimnego. Była cała z kurzu i przybrudzona czymś czarnym jak smoła. Poszedłem za nią, kiedy wszyscy zainteresowali się księgami.

Znaleźliśmy się w ich kuchni. Była ładnie, nowocześnie urządzona, a była dość malutka. Nie miała miejsca na stół i krzesła. Patrzyłem na srebrne komody i zdobienia i westchnąłem.

- Będziecie musiały zmienić wystrój ze względu na Bellę – skomentowałem i spojrzałem na dziewczynę, która opierała się o zlew i piła sok winogronowy prosto z kartonu. - Co z twoim przyjacielem? Gdzie poszedł?

W moim głosie nie szło się doszukać oznak negatywnych emocji czy uczuć – starałem się jak mogłem, by go zaakceptować i nie nabijać się już z niego – ale Rose spojrzała na mnie jak na wstrętnego, oślizłego robaka.

- Wczoraj dużo się działo, a że na razie jestem tu bezpieczna... Hm... Pewnie poszedł.

Staliśmy w milczeniu w kuchni i nie odezwaliśmy się do siebie ani słowem. Rose albo to piła sok, albo wzruszała ramionami, jakby odpowiadała na czyjeś pytania nie dane mi usłyszeć, a ja czułem napierający na mnie gniew, który należał do dziewczyny.

- Wiesz – zaczęła, a każde jej słowo były jak ból zadawany ostrzami. - Nie powinieneś był mnie całować, bo miałam słabą chwilę. Doskonale wiem, że lubisz słabe dziewczyny, więc od razu cię ostrzegam, że nią nie jestem. Już sobie nie pozwolę na chwile, które byś wykorzystał.

- O co ci chodzi? - spytałem otępiały przez jej atak. Nie rozumiałem nagłą zmianę nastroju. - Nigdy nie zamierzałem cię wykorzystać czy skrzywdzić i powinnaś to wiedzieć. Boże, ludzie! Czemu wszyscy tak się dziwnie zachowują?

Jej policzki poczerwieniały, a oczy zaszkliły się. Zamrugała, by odeprzeć atak łez i wyszła z kuchni, kierując się do swojego pokoju. Wiedziałem, że taka nie była, tylko przez te wszystkie sytuacje czuła się nieco przybita. Nie radziła sobie, więc musiałem dać jej przestrzeń. Musiała wiedzieć, że może na mnie liczyć.

Wróciłem do salonu, a przyjaciele ani nie drgnęli. Wciąż żywili się każdym słowem wpisanym w księdze i nie zauważyli cienia zza okna.

Po chwili ktoś zadzwonił do drzwi. Uznałem, że lepiej ja otworzę, a nie ci, którzy teraz ledwo się ocknęli. Bella spojrzała w moją stroną i nieco się skrzywiła.

- Fuj, coś tu śmierdzi mokrym psem.

Pokręciłem głową i otwarłem gościowi drzwi. Uch! Co to był za odór! Do drzwi dzwoniła ładna blondynka, którą na pierwszy rzut oka można rozgryźć. Była wilkołakiem i to nie byle jakim, a jednym z tych najstarszych, co poznałem po smrodzie.

- Dzień dobry, jestem Chrissy Grey – odezwała się grzecznie, a Kendall wstał jak oparzony i podszedł do nas. - Witaj, Kendall.

Spojrzałem to na Kendalla, to na nią i nie rozumiałem, skąd ten pacan mógł znać wpływowego wilkołaka.

- Hej, Chrissy. Co tu robisz?

- Jestem, żeby przeprosić i... Żeby zobaczyć Zakażoną.

-------------------------------------------------------------

Taka sobie notka mi wyszła. Prawdopodobnie będę coraz wolniej pisać, aż mnie natchnie xD Dziękuję za czytanie i komentowanie :D

Rozdział 12

*oczami Logana. Ok. czterysta lat wcześniej. *

Był rok 1657. Piękna Anglia za tych czasów tryskała życiem. Bogate kobiety z mężami jeździły do teatrów, a mieszczańscy mężczyźni upijali się w spichlerzach. Inni ludzie, urodzeni w arystokrackich rodach, jeździli karetami w tę i we w tę głównie dlatego, by spotkać przyjaciela na drodze i pogadać albo by ujrzeć sytuację, dla której mogliby stworzyć masę ciekawych plotek.

Siedziałem w jednej z tych karet, ale nie rozglądałem się jak inni. Czytałem powieść religijną omawiającą niektóre z łatwych do rozgryźnięcia tajemnic. Skupiłem się na powieści, wiedząc, że na ulicy nie dzieje się nic, co by mnie zaciekawiło. Nie byłem artystą, który patrzył na świat inaczej niż inni, który poszukiwałby jakichś inspiracji. Byłem zwykłym szlachcicem, który od poczęcia został powołany do walk. Mój ojciec był wielkim szanowanym rycerzem, który na zawsze zostanie w pamięci Anglii. Ja zamierzałem pobić jego rekord. Być znanym w co najmniej dwóch innych krajach.

Woźnica krzyczał do koni, popędzał je. Nieraz podskakiwałem na siedzeniu, gdyż ulica była miejscami dziurawa.

- Stop! Stop! - zatrzymał nas jakiś rycerz.

- Co się dzieje? - wyjrzałem z karety, ale jakiś inny rycerz mnie wepchnął do niej. Posłałem im twarde spojrzenie.

- Przepraszamy, paniczu Henderson. Jacyś wieśniacy wszczęli bunt. Tą drogą nie przejedziecie bezpiecznie – powiedział rycerz z niebieskimi, magicznymi oczami. Poczułem się nieswojo.

Pokiwałem szybko głową i powiedziałem do woźnicy:

- Zawróćmy więc.

Tak też woźnica zrobił, robiąc lekki chaos na drodze, kiedy zawracał. Niektórzy rycerze wołali na nas, inne panie w karetach się zdumiały, a potem krzyczały oburzone tym, że ich karety musiały nas przepuścić. Jedna z nich jednak milczała. Było upalne lato, więc machała wachlarzem, chowając większość twarzy. Jedynie widziałem jej silnie niebieskie oczy. Tak niebieskie, jak tamtego mężczyzny. Mroczne i drapieżne.

Dotarliśmy do jakiegoś skrzyżowania, którego nie pamiętałem.

- Co się dzieje, Lucian? - spytałem wzburzony.

- Konie muszą pić, panie – wyjaśnił. - Pan także powinien pójść i się czegoś napić. Jest zbyt upalnie.

Zamknąłem książkę i wyszedłem z karety. Patrzyłem, jak Lucian bierze konie do stajni i z niej wychodzi po paru minutach. Patrzy na ziemię przed stopami, więc dopiero przy karecie zauważył, że stałem przy karecie.

- Dlaczego panicz nie pójdzie do środka się napić? - zdziwił się.

- Chcę się upewnić, że ty także tam pójdziesz – uśmiechnąłem się. Mój ojciec nauczył mnie szacunku dla służby. W sumie mówił, że mam ich traktować jak przyjaciół. - Chodź, postawię ci piwo.

Weszliśmy do pubu, który okazał się pustawy. Siedzieli tam: jakiś młodzieniec, dwóch starych baronów, jeden upity mieszczanin i jego dwóch kumpli, którzy go wynosili - A nie, to złodzieje go okradają - i ta kobieta z karety. Nie rozumiałem, jak szybko mogła się tu znaleźć.

Podeszliśmy do stolika, który był bardzo blisko kobiety. Uśmiechnęła się do mnie, a jej oczy zmieniły barwę na brązowy. Byłem pewien, że wcześniej były wściekle niebieskie.

- Dwa piwa – powiedziałem, gdy ujrzałem, jak kelnerka do nas podchodziła. Spojrzała na mnie dziwnie i wróciła się po dwa piwa, które zaraz potem nam podała. Dałem jej cztery monety, które ona odebrała z miłym uśmiechem.

- Lucian, nie dostawałeś żadnych wieści od mojego ojca? - spytałem podejrzliwie. Bałem się, że mój ojciec mógł zginąć w ostatniej bitwie.

- Nie, panie.

Siedzieliśmy w pubie w ciszy. Nawet złodzieje, nie znalazłszy nic ciekawego w kieszeniach mieszczanina, usiedli i wypili po piwie. Podobała mi się ta cisza, ale najwyraźniej nie młodzieńcowi, który siedział pod ścianą.

Wstał i wyjął miecz, ruszając na środek pomieszczenia. Z doświadczenia wiedziałem, że rzuci komuś wyzwanie.

Ale on nie zdążył pisnąć słówka, bo do pubu wtargnął jakiś kapłan.

- Ludzie, apokalipsa w Transylwanii! Strzeżcie się potwora zesłanego z piekieł! Syna samego diabła!

- Panie! - krzyknąłem zdumiony. - Jaka Transylwania? Jaki potwór?

- Istota niesłychana! - odparł, ignorując moje pytania. - Wymorduje cały świat. Zasiedli je takimi jak on sam.

Zdenerwowany podszedłem do księdza i mocno nim potrząsłem, nie zważając na zburzenie innych.

- O co chodzi? Jaki potwór? - krzyknąłem, a starszy mężczyzna spojrzał na mnie jak na głupiego.

- Nie wie pan? Wszyscy o nim mówią! O hrabi Drakuli. Synu właściciela wielkich włości, który umarł, ale wpierw oddał duszę diabłu, który dał mu parodię życia! Wszyscy mówią o tym, jak wypija krew ludzi w wsiach, a teraz zmierza do centrum Transylwanii.

- A co niby ma to z nami wspólnego? - Uniosłem jedną brew mocno zdziwiony. - To Rumunia straci na ludziach, nie Anglia.

- To, panie, że on ma oblubienice. Kobiety, które zmienił w swe kochanki-wampirzyce. Z nimi może mieć wiele dzieci. Dzieci, które zapewne zasiedlą inne kraje. Bułgarię, Polskę, Niemcy... Czemu więc nie przyjdą tutaj? Na arystokracką krew angielskiego młodzieńca jak pan?

Pokręciłem głową. Jeżeli Drakula dostał parodię życia, nie mógł więc spłodzić kogoś. Nie obchodził mnie los ludzi z Transylwanii, ale nowa przygoda? Czy to nie ta przygoda może mnie uczynić najsławniejszą osobą na świecie?

- Powiedz mi, panie, co go zabije – rzekłem szybko.

- Powiadają, że takie istoty odtrąca czosnek, a zabija krucyfiks lub kołek z drewna – powiedział podejrzliwie. - Nie mówi pan chyba, że chce tam pojechać i go zabić? Nikt nie zna jego potęgi.

- Pojadę tam. Przeżyję, zabijając go, lub zginę, próbując go zabić.

Podszedł do nas młodzieniec z mieczem.

- Więc będzie pan o tą przygodę walczył, panie!

Wyjąłem miecz i pokręciłem głową. Był wysoki i umięśniony, ale widać było, że nie zna się na walkach. Źle trzymał miecz – mogłem mu go odebrał prędzej, niż on powie „przygoda”. Ubrany był jak szlachcic i brakowało mu tarczy. Ponownie pokręciłem głową.

- Zginiesz – szepnąłem. - Mam za sobą wiele walk, a ty żadnej.

Nie zapytał, skąd ta pewność. Wiedział, że się znam, ale jednak zaatakował. Machnął mieczem, a ja obroniłem się jednym ruchem. Zablokowałem jego miecz, ale siłą się odepchnął i ponowił atak. Walka trwała długo, co mnie szczerze zdumiło. Chłopak nie wyglądał przecież na rycerza.

- Chłopcy! - krzyknęła do nas kobieta, a my spojrzeliśmy na nią wściekli. - Czemu myślicie, że akurat wy go zabijecie? Znacie się na zabijaniu ludzi, nie... Bestii.

Patrzyłem na nią podejrzliwie, a jej oczy zmieniły znów barwę na niebieski. Czułem dziwny szum w głowie, który chciał mnie zdekoncentrować.

- Niech panienka się nie wtrąca, dobrze? - odrzekłem spokojnie. - Nie wolno przerywać pojedynków.

Kobieta podniosła brwi i się uśmiechnęła. Czułem, iż uważa, że to na mnie działa, ale ja posłałem jej kpiące spojrzenie. W tym czasie młodzieniec, który nazwał się Jamesem, warknął, że już prawie wygrywał i że nikt nigdy go tak nie potraktował.

- Cóż, ja też mogę ponarzekać, że mnie tak nigdy nie potraktowano – powiedziała ponuro. - Ale wolę działać.

Jej niebieskie oczy prawie ustąpiły żywemu złotu. Płynęło w błękicie rozszalałe i wściekłe jak jej mina.

Oboje z Jamesem straciliśmy przytomność.

Czułem się jak we śnie. Widziałem jak z chłopakiem dla niej zabijaliśmy ludzi, zwierzęta. Jak porywaliśmy mężczyzn, kobiety, dzieci. Jak sami jej dawaliśmy swoją krew, a potem kazała nam się samych opatrzyć. Mnie to sprawiało trudność, ale James się na tym znał i mi pomagał. W tym chorym stanie staliśmy się przyjaciółmi.

W końcu nadszedł TEN dzień. Z dnia na dzień kobieta zdawała się być przerażona, prześladowana. Ktoś podsyłał jej martwe krowy bez głów lub inne makabryczne rzeczy. Mimo naszego dziwnego stanu, z Jamesem to wyczuliśmy. Byliśmy ostrożniejsi, zanim nas o to poprosiła.

Ale ona nie ruszała się z domu – mieszkaliśmy z nią w środku lasu – bo była zbyt dumna na tchórzostwo. Wiedziała, że ktoś, kto ją gnębi, wreszcie ją dopadnie.

I tak było. Przyszli do nas ludzie z wioski. Mieli z sobą włócznie, kołki i ogień. Zabili ją szybko, a nas zostawili, gdyż wcześniej nas ugryzła, więc leżeliśmy jakby martwi.

Podpalili parę miejscu w domu, żeby przyspieszyć proces spalenia nas i tego starego domu. Odeszli, nie zważając na to, by nas wyciągnąć i oddać rodzinie, która oddałaby za nas dwór i służbę. Serio musieli nienawidzić tą kobietę. Albo to coś, czym była. Ale czym mogła być?

Ogień się do nas zbliżał, trochę nas piekąc. Wiedziałem, że tam umrzemy.

- A-a twier-dź-dziła, że nas t-to ochroni – wyjęknął James.

- Bo miała rację – powiedział ktoś za nami.

Był to blady mężczyzna o kruczoczarnych włosach i mrocznym spojrzeniu. Sprawdził nasze oczy i stęknął. Wyciągnął nas prędko z płonącego domu i wyrzucił na ściółkę. Szedł w tą stroną, potem w tamtą. Był wyraźnie wściekły.

- Nie tylko ucieka, a gryzie ludzi – warknął do siebie.

- Tylko nas – obroniłem ją, gdy zacząłem czuć usta. - A co, to była twoja oblubienica?

Mężczyzna spojrzał na nas i uniósł brwi. Pokiwał głową. Krótko powiedział nam to, co kapłan mnie. Ukucnął przed nami i spojrzał w moje oczy.

- Zakazuję ci mówić o tym, co się stało za moją sprawą. Nikt nie może wiedzieć, że żyję.

Spojrzał na Jamesa i powtórzył słowa.

Potem odszedł i zostawił nas samych w lesie. Byliśmy oniemiali i bardzo głodni. Paliły nas gardła, a oczy jakby nam schnęły.

- Chodź, bracie – powiedział do mnie James. Pierwszy raz się do siebie odezwaliśmy po tym dziwnym, służelczym stanie

Wziął mnie pod ramię i poszliśmy w las. Z ognia uratowały się trzy konie. Jednego wykorzystaliśmy do zebrania wszystkiego, co jest wartościowe, i uciekliśmy. Droga przez puszcze nie była długa, ale i tak zatrzymywaliśmy się co chwilę, nieświadomi własnych czynów. W końcu James już był tak głodny, że rzucił się na sarnę i wgryzł się w jej ramię. Wypił jej krew i wtedy zrozumieliśmy.

Zmieniła nas w potwory.

-----------------------------------

Jakość notki taka sobie, ale cóż. Cierpię na meyeronizm xD Piszę to, czego nie muszę dużo, a mało to, co chcę. Dziękuję za komentarze <3

Rozdział 11

* Oczami Jamesa *

Dziwna, nieinteresująca mnie wymienia zdań Klausa i Logana ciągnęła się przez godziny. Obaj nie mieli zamiaru usiąść i odpocząć jak ludzie. Mimo że był głodny, Logan nie zrobił przerwy na wyjście ze mną do naszej piwniczki. Tam trzymaliśmy zamrażalkę z wielkim zapasem krwi. Osobiście smakowało mi 0Rh+, zaś Logan lubił się w 0Rh-. Niby różnią się jednym znakiem, a są swoim przeciwieństwem. 0Rh+ pasowała do każdej grupy krwi, zaś 0Rh- nie trawiła innych krwi i zabijała je. Jakby te krwie były naszymi przeciwieństwami. Ja niezbyt trawiłem towarzystwo, jedynie mogłem znieść moich przyjaciół, a Logan... Logan uwielbiał imprezy, zabawy i wygłupy. Pasował do każdego w każdej chwili.

- Jesteś idiotą – warknął Logan, gdy Klaus po raz setny powiedział, że Rose sama wpuściła do głowy siostrę. Albo spekulował, że mogła ją wymyślić, byleby tu zostać. - Nie wierzysz jej, bo nie rozumiesz, że takich rzeczy nie wymyśliła. Dziewczyna ma wybujałą wyobraźnię, ale żeby aż tak? I żeby jej siostra groziła, a do tego ona się jej boi!

- Dość tego. Zaraz cię wypatroszę – Klaus poczerwieniał i ścisnął dłoń w pięść. Gadanina Logana raz za razem traciła sens, bo on ją zmieniał, całkiem nie wiedząc, co mówi.

- Spróbuj, a ja...

- Zamknijcie się na chwilę – westchnęła Rose, a ci spojrzeli na nią ze zdziwieniem. Jakby teraz zdali sobie sprawę z tego, że ona istnieje.

Jednak to nie poskutkowało i dalej się kłócili, ale przeszli na inny temat. Temat zwany „ona-głównie-ciebie-uciszyła”. Rose przełknęła ślinę i zrobiła się całkiem blada. Wiedziała bowiem, że ta kłótnia nie skończy się dobrze, jeśli coś lub ktoś tego nie przerwie. A przerwać tego nie mógł nikt.

Wyjąłem telefon i włączyłem film po tytułem „Underworld”. Uwielbiałem ten krwawy film, a Nathalie chyba także, bo jak zerknęła na ekran mojego telefonu, uśmiechnęła się i nieco przybliżyła.

Kątem oka zobaczyłem, jak Kendall łapie Bellę za rękę i wychodzą na zewnątrz. Przy okazji, Kendall ukradł naszą wspólną paczkę chipsów. Może byłem wampirem, ale jeść ludzkie jedzenie jadłem!

- Mogę oglądać z tobą? - spytała nieśmiało. To odwróciło moje myśli od Kendalla i Belli, a skierowało je na tor pod nazwą „Nathalie”. Uśmiechnąłem się do niej, współczując jej. Pewnie czuła coś do mnie, a ja nie miałem serca jej krzywdzić. Kurcze, brzmi, jakbym coś czuł. Może jednak nie jestem bezdusznym, posępnym gościem?

- Jasne. Włączyłem „Underworld”. Chcesz to oglądać czy mam włączyć coś innego?

- Słyszałam o nim i kiedyś chciałam go zobaczyć. Jest też tematyczny – uśmiechnęła się znacząco.

- Tak, wiem – odwzajemniłem uśmiech. Polubiłem ją. Ona, jak ja, też była nieco osamotniona . Wszyscy wokół znaleźli sobie jakąś osobę do westchnień, a my zdawaliśmy się być z daleka od tego całego chaosu.

Film zaczął się ciekawie. Młoda, piękna brunetka z przyjacielem śledzili dwójkę lykanów. Trwała kilku-wieczna wojna lykanów i wampirów. Tamci dwaj zaś śledzili jakiegoś człowieka. Stuprocentowego człowieka. Ale czy to był przypadek? Nie. Kobieta wkroczyła do akcji. Mężczyzna wsiadł do metra, ale lykanie nie zdążyli wejść, gdyż kobieta od razu, bez bawienia się w kotka i myszkę, strzelała do mężczyzn. Jeden zginął, drugi przeżył. Jedyna strata ze strony wampirów (ona, Selene, była wampirem) był jej przyjaciel.

- Kto to? - spytała Nathalie, wskazując na śledzonego.

- To Michael, człowiek. Jest potomkiem Alexandra Corvinusa, pierwszego nieśmiertelnika. W sumie jest potomkiem jego syna, Williama. Ten syn jest pierwszym lykanem, bo ugryzł go wilk. W drugiej części Selene i Michael go zabiją. A wiesz, że Selene zakocha się w Michaelu? I będzie z nim, nawet jak będzie lykanem.

- Spojlerujesz – oskarżyła mnie dziewczyna. Zaśmiałem się cicho.

- Inaczej nie mogę. Lubię opowiadać. A robię to rzadko – zasmuciłem się.

- Przy mnie możesz robić to zawsze – powiedziała. I poczułem, jakbym się miał zobowiązać jej, gdyż ona to zrobiła.

Położyła rękę na moim ramieniu, a ja chciałem się odsunąć, więc położyłem dłoń, którą miałem się podeprzeć, między moim kolanem a jej. Już miałem się nieco podnieść i przenieść się ciut dalej, gdy drzwi otwarły się z hukiem. Oboje krzyknęliśmy, jakby ktoś na przyłapał na gorącym uczynku.

To był Kendall z czymś wielkim na ramionach. Spojrzałem na to, co niósł. Okazało się, że to ranna Bella, w której krew zamieniała się z smakowitej ludzkiej na obrzydliwą wilkołacką. Jednak mimo że krew ludzka była już mniejszością, musiałem wyciągnąć Logana z tego miejsca. Widziałem, że do ataku na Bellę mogą dzielić sekundy.

Skoczyłem wysoko nad stołem, chwyciłem Logana za gardło i szybko go ciągnąłem. On był zaskoczony, więc nie zareagował, ale ruszył do tyłu posłusznie z mroczną miną. Czułem, jak jego twarz tężeje, a kły wysuwają się. Z doświadczenia to czułem. Wiedziałem, że już zrozumiał sytuację i już jest gotowy do polowania. Teraz jego rozsądek znikł. Taka była dola wampira. Możemy zabić nawet ukochaną.

Nie mogłem znieść tej myśli.

- Ratuję ci skórę, durniu – warknąłem. - Nie tylko Kendall by się zemścił, ale i dziewczyny by ci tego nie popuściły. Rose by zesłała na ciebie niestworzone istoty za pomocą wyobraźni.

Rozluźnił się.

- Dobra, puść mnie – westchnął. - Chodźmy po nasze zapasy. Zaczynam wariować.

- Idź beze mnie, ale przynieś mi dwa worki. Trzeba napoić też naszą nową siostrę.

Spojrzał na mnie ze zrozumieniem. Bella teraz należała do naszej wielkiej, chorej rodziny. Wilkołaki i wampiry w większości się nienawidziły. Jednak to, że nas lubiła i znała przed przemianą, musiało pomóc w tym, żeby nas lubiła za wilkołaka. Jeśli przeżyje ból.

- Jesteś wytrzymała? - spytałem Bellę, gdy otwarła oczy. Te żółte oczy przeskakiwały po naszym twarzach. Patrząc na mnie, warknęła i skrzywiła się, a na Klausa, pokazała wściekle zęby, które się zaostrzyły i wydłużyły.

- Tak, śmierdzący krwiopijco – warknęła i zmrużyła oczy.

- Nie jest sobą – wyjaśniłem i broniłem ją, gdy tak mnie potraktowała. - W swoim długim życiu poznałem niejednego człowieka podczas przemiany. Każdy reaguje tak samo.

- Długim życiu? - odezwała się Rose podejrzliwie. - Logan twierdzi, że jesteście wampirami od paru lat. To nie jest długo.

- Tak twierdzi? - Carlos uniósł jedną brew. Usta miał umazane musztardą. Gdy zobaczył moje spojrzenie, szybko to zlizał i uśmiechnął się przepraszająco.

- Boi się, że wystraszysz się naszego wieku – wyznałem. - Obaj nie znosimy naszej natury i nieśmiertelności.

- Czyli jak starzy jesteście? - Rose wybałuszyła oczy.

Takiej reakcji się bał. Dla niej od teraz mógł być tylko stary. Och, a on ją kochał.

- Nie jesteśmy tacy starzy, jak wszyscy mówią. Stary to jest Klaus – kiwnąłem na hybrydę. - On ma za sobą ileś tam tysięcy lat. A ja i Logan jesteśmy z średniowiecza. Jesteśmy dość młodzi. Obaj urodzeni w szlachetnych rodach. Ja byłem szlachtą, który był zaręczony z młodą córką hrabi. Nie pamiętam już jej imienia. Chyba to była Amelia. Jednak ona umarła, a ja zacząłem się włóczyć w poszukiwaniu... Sam nie wiem czego. A Logan lubił walczyć. Słyszał, że w zamku Krzyżotopora w Polsce jest straszliwa pani, która zabija każdego, na którego jej pies zaszczeka. Był to prawie każdy. Więc poszedł do jej zamku i, gdy pies szczeknął na niego, zabił kundla i zabił kobietę i dwóch oprawców, co już chcieli go zabić. Później pojechał do Angli i tam się poznaliśmy. Pojedynkowaliśmy dla zabawy i żaden nie umiał wygrać. Jedna z kobiet krzyknęła, że prędzej umrze niż my zakończymy walkę. A była nieśmiertelna.

Spodobało się jej, że byliśmy waleczni i przystojni. Była młoda i wspaniała, mogła mieć każdego. Widać było po ubiorze, że pieniędzy jej nie brakowało. Jedyne, czego chciała, a nie mogła dostać, to my.

- Postawicie mi drinka? - spytała kokieteryjnie, ale my pokręciliśmy głowami źli, gdyż ona przerwała nam walkę.

- Ja pojadę dalej – odrzekł dumnie Logan. - Miło było panią poznać.

- Ciebie także, mój rycerzu – uśmiechnęła się, rzucając na niego urok. Stanął jak wryty, oczarowany jej urodą i wdziękiem. Jej oczy się zmieniły. Były niebieskie z płynącym złotem w środku. Te złoto pojawiło się w chwili, gdy go oczarowała. Były piękne, ale także piekielne.

Teraz wiem, że była zła, bo odrzuciliśmy jej piękno. Musiała użyć wszystkich swoich sił, żeby nas urzec. I udało jej się z Loganem. Ja byłem następny.

Zrobiłem przerwę w opowiadaniu. Wszyscy patrzyli na mnie oszołomieni, nawet Bella tak się wsłuchała, że już nie czuła bólu przemiany. Zerknąłem za siebie, a tan stał Logan z dwoma workami krwi. Jego twarz niczego nie wyrażała. Była zimna i mroczna.

- Przepraszam, stary... Ale powinni wiedzieć – powiedziałem skruszony.

- Wiem – powiedział tak cicho, że ledwie go usłyszeliśmy.

Spojrzał na Rose i od razu spuścił wzrok, kontynuując moje opowiadanie:

- Udało jej się. Byliśmy jej marionetkami do czasu, gdy czegoś zaczęła się panicznie bać. Zawsze, gdy przynosiliśmy jej ofiary, pytała, czy nikogo w pobliżu nie widzieliśmy. Musieliśmy wszyscy mieszkać w domku w lesie. W końcu ugryzła nas i zostawiła, mówiąc, że tak będzie dla nas bezpieczniej. Do domu wtargnęli wieśniacy, oburzeni wiadomością o wampirzycy z lasu. Mieli kołki i szybko ją zabili. Zanieśli ją do miasta, gdzie pewnie spłonęła. Zaś nas uważali za zabitych, gdyż nie umieliśmy się poruszyć. Zostawili nas i podpalili dom. Nie obchodziło ich to, że byliśmy szlachcicami, za których uratowanie słono płacili nasi rodzice. Tak więc dom płonął, a my nie mogliśmy się ruszać. Myślałem, że tam zginiemy.

Przerwał, nie umiejąc dalej mówić. Ta część historii była dla nas zakazana. Oboje między sobą tego nie wyjaśnialiśmy. Nie umieliśmy nigdy wykrztusić słowa na ten temat. Ten, kto nas uratował, był mordercą okrutnym i jego moc przewyższała nasze. Zakazał nam opowiadać, że nas uratował, bo chciał zostać dalej uznawanym za umarłego.

- I co dalej? - spytała Rose z wielkimi oczami. Bella niespokojnie poruszyła się na kanapie i warknęła. Nathalie patrzyła na nas poruszona, a Carlos z Kendallem byli oniemiali. Klaus gdzieś zniknął. A nie, on usiadł na schodach i oparł głowę na ręce znudzony.

- Nie możemy tego opowiedzieć – wyjaśnił, a jego wysiłek sprawiał, że oczy się szkliły. Wziąłem od niego worki z krwią i jeden dałem Belli.

- Pij, bo inaczej umrzesz – oznajmiłem, a ona wzięła ode mnie worek i zaczęła łapczywie pić. Zrobiłem to samo, ale dopiero wtedy, gdy znalazłem się w kuchni. Dobrze słyszałem ich dalszą rozmowę.

- Powiedz mi – napierała Rose. Czemu ja to ciekawiło? Niech się cieszy, że żyjemy.

- On nam zakazał.

- Nie dowie się.

- Nie to, że się dowie. On nam zakazał, a my nie potrafimy o tym mówić.

Worek powoli zaczynał się wyczerpywać. Krew znikała z każdym moim połykaniem. Głód znikał także, a w zamian tego dostawałem euforię i siłę. Taką siłę, że aż myślałem, że dam radę to wykrztusić.

Poszedłem do salonu, gdzie Rose już zmieniła pozycję. Znalazła się obok Logana i położyła dłoń na jego ramieniu. Klaus pojawił się obok niej, nie ufając Loganowi.

- Kto? Logan, zaczynam się o was martwić! Kto?!

- Hra... Hrabia – Logan zrobił coś niewytłumaczalnego. Postawił się zakazowi Wielkiemu.

- Drakula? - zaciekawił się Klaus. - W moim świecie nie istnieje. To ja i moje rodzeństwo jesteśmy silni. Najsilniejsi.

- To zrób coś, żeby jego zakaz już nie był ważny!

Klaus uśmiechnął się i chwycił Logana za gardło – biedak, zawsze ktoś go ciągnie za gardło – oraz wysoko go podniósł.

- Chcesz, to masz.

Rozdział 10

* oczami Kendalla *

Kilka godzin kłótni Logana i Klausa to było za wiele. Obaj kłócili się o Rose, ale nie w tym sensie. Klaus uważał, że wejście Viriditas do głowy Rose było za jej pozwoleniem, zaś Logan ją bronił. Mówił, iż ona nawet nie wiedziała o takiej mocy siostry.

Ale czy to była prawda?

Głowa pękała od głośnych warknięć wampirów, więc wstałem i rozejrzałem się po wszystkich twarzach. Carlos zasnął, jak zawsze podczas kłótni (lubił, jak wokół niego jest głośno, bo mu się łatwiej zasypia). James grał na telefonie zapewne w Pou, a Nathalie, siedząca obok niego, patrzyła na ekran. Pauline gdzieś zwiała, Rose patrzyła to na Logana, to na Klausa zdegustowana, a Bella mrużyła oczy niezadowolona.

- Zamiast czegoś robić, to sobie gadają – warknęła, wyjaśniając humor, gdy na nią spojrzałem. Niby co robić? Chciała bijatyki? Zaśmiałem się na tę myśl.

- Chcesz wyjść na zewnątrz? Przyda się tlen i zimne powietrze, bo tu atmosfera jest gorąca.

Wstała z miną nie-mam-wyboru-więc-tego-nie-komentuj i stanęła obok mnie, wyczekując mojego ruchu. Powoli i nieśmiało wyciągnąłem rękę, którą dziewczyna po namyśle ujęła.

Wyszliśmy z domu, a ja po drodze wziąłem paczkę Laysów, która leżały na stole nietknięte. Nie chciałem ich marnować, a poza tym paprykowe są moimi ulubionymi, więc nie zamierzałem się dzielić z tamtymi. Carlos był takim żarłokiem, że zjadłby paczkę jednym kęsem.

Była już noc, chmury zasłaniały dużą część nieba, więc nie widzieliśmy księżyca i gwiazd. Było tak ciemno, że Bella wyjęła z kieszeni – co tam jeszcze może trzymać? - latarkę. Zaświeciła na dróżkę przed nami. Droga doprowadzała do lasu.

- Gdzie prowadzisz? - spytała.

- Hm... W lesie znam ładną, dużą polanę. Jest tam pięknie – powiedziałem. - Może jak tam dotrzemy, nie będzie tych chmur i zobaczymy gwiazdy. Zauważyłaś też, że mamy te same bluzki?

Dziewczyna spojrzała zdziwiona to na moją bluzkę, to na swoją i zmarszczyła brwi. Były inne.

- Mam cię! - zaśmiałem się.

Przeszliśmy przez ścieżkę do lasu. Słyszeliśmy tam krzyki nietoperzy, piski lisa, ryki jeleni. Widziałem, jak zapierało dech w piersiach Belli. Schyliliśmy się i przeszliśmy pod zwalonym drzewie, na którym były wielkie zadrapania wilka. Na innych drzewach, jeszcze żywych, były ślady pazurów bestii. Dziś jednak nie było pełni, przynajmniej chmury zasłaniały księżyc.

W końcu odezwała się Bella:

- Oni są dziwni. Klaus i Logan. Robię dramę o nic, a Rose musi się z nimi teraz użerać.

Uśmiechnąłem się, bo wiedziałem coś, czego nie powiedziałem Belli ani nikomu.

- Każdy ma swój powód – stwierdziłem tylko.

Znów spojrzała na mnie z miną, która znaczyła więcej niż jedno słowo (coś-tu-kręcisz-ale-wolę-się-nie-wtrącać).

Podałem jej dłoń, gdy chciała przejść po kłodzie. Uśmiechała się, zapominając o mnie i o moim dotyku, bo przeskakiwała po kłodach ustawionych obok siebie. Bawiła się świetnie, nieraz się potykała i wybuchała śmiechem. Gdy zeskoczyła na ziemię z ostatniej kłody, wtedy to poczułem.

Ktoś nas śledził.

- Pośpieszmy się – warknąłem przerażony. Wiedziałem, że na wolnej przestrzeni mogę szybko zareagować na wroga.

Bella nie zareagowała negatywnie na mój wybuch, ale mnie posłuchała. Oboje teraz biegliśmy na północ, do mojej polany. Mijały minuty, a my nie zwalnialiśmy, dopóki nie dostaliśmy zadyszki. Bella jęknęła, że da radę jeszcze trochę biegać, ale nie zgodziłem się. Chwilę poczekaliśmy.

Dziewczyna krzyknęła na dźwięk hukania sów. Podzieliłem się z nią strachem, z czego nie byłem zadowolony. Niestety, musieliśmy iść, bo dziewczyna już nie mogła usiedzieć w tym miejscu.

Po jakimś czasie drogi, Bella spytała znużona:

- Daleko jeszcze? Nogi odpadają i głodna jestem.

- Właśnie dotarliśmy na miejsce, Piękna – zaśmiałem się, rozluźniając się trochę. - Pokażę ci takie ładne kwiaty, które świecą w nocy. Chodź!

Pobiegliśmy na środek polany. Znalazłem obiecany kwiat, który świecił ultrafioletowo. Miał kształt róży, ale był piękniejszy. Kwitnął tylko w nocy, a dzień już go nie było. Dlatego ludzie go nie mogli odnaleźć. Drugi powód był taki, że w ogóle go widzieć mogli nadprzyrodzeni ludzie i ludzie, którzy wiedzą o ich istnieniu i potrafią się skupić.

Dziewczyna położyła się na kwiatach, mówiąc, że czuje od nich jakąś moc. Niesamowitą moc. A ja się zastanawiałem, czemu dziś w nocy je widać, jak wczoraj ich nie było... Uczyłem się tego w szkole, ale było tego wiele, więc zapomniałem. Położyłem się obok.

Chmury ruszyły się z miejsca, ukazując gwiazdy. Słyszałem westchnienia Belli na widok odsłaniającego się księżyca. Wielkiego księżyca. Księżyca... W pełni.

Gdy chmura odsłoniła księżyc, nastąpiło wycie wilków. Wszystkie były daleko, w górach, ale jeden tak blisko, aż za blisko... Wiedziałem, co się stanie. Zareagowałem szybko, ale nie dostatecznie szybko, by uchronić Bellę od tego. Zza skraju lasu wyskoczył wielki wilk. Za wielki na wilka. Dużo za wielki.

- Nie! - ryknąłem i skupiłem się na umyśle wilka. Chciałem mu zadać sporą dawkę bólu głowy, żeby odszedł, ale on, pojękując, mknął ku nam, a ja stanąłem jak wryty.

Wilk raz biegł na dwóch nogach jak człowiek, raz biegł jak swój krewny. Jednak dzikość w oczach i powarkiwaniach nie była ludzka. To była najbardziej zdziczała istota, z jaką mogłem się spotkać. Zbyt znajoma istota.

Bella rozdziawiła usta i otworzyła oczy szerzej. Widziałem, że nie myślała, iż wilkołaki istnieją. Pewnie uważała, że to absurd, że one nie istnieją. Ale cóż... Jak my istniejemy, to oni także.

- To lykan, wilkołak lub ewentualnie wilk – mówiłem do niej, żeby odwrócić jej uwagę. - Masz coś srebrnego? Jak nie, użyję magii. Bolesnej, dla niego, magii.

Pokręciła głową bez zastanowienia. Patrzyła na stwora, który biegł ku nam, bojowo rycząc.

Stanąłem między nim a Bellą, mając nadzieję, że ją ochronię. Odwrócę uwagę potwora. Ale ten przeskoczył mnie i, gryząc dziewczynę, niósł ją do lasu. Nie niósł, on ją ciągnął, a ta straciła przytomność. Widziałem krew ściekającą po jej ramieniu i piersiach, brudząc jej bluzkę. I wtedy wziąłem ultrafioletowy kwiat. Wilk, wilkołak czy lykan, był jeszcze dość blisko, więc skupiłem się i użyłem mocy, by zadać największy ból, jaki w życiu zadałem.

Wilkołak przewrócił się, puścił dziewczynę z pyska i leżał jakby martwy. Wiedziałem, że zabić tego potwora może coś tylko srebrnego. Mocą telekinetyczną przeniosłem potwora pod skraj lasu i zająłem się ranami Belli. Zsunąłem jej bluzkę z ramienia, a ona się wybudziła.

- Psy, psy, wszędzie psy – mówiła półprzytomnie. - Chcą mnie zabrać na bankiet, ale sukienki nie mam, a on śmierdzi mokrym psem.

Mimo że było wielkie niebezpieczeństwo, uśmiechnąłem się. A potem zabrałem się za opatrzenie ran. Zerknąłem na jej ramię, które było poorane przez kły. Trzy, cztery, pięć... Pięć śladów, które nie były draśnięciami kota, acz głębokimi ranami potwora.

- Klątwa – powiedziałem ze strachem. Przejdzie na nią klątwa!

Pobiegłem po jakieś zielska i zrobiłem z nich przydatny opatrunek powstrzymujący krwotok, jak mnie uczyli w szkole. Dziewczyna kręciła głową niespokojnie i powarkiwała raz jak pies, raz ludzko. Wiedziałem, że nie dokona się przemiana, ale ból, jaki czuła, był za duży.

Gwizdnąłem. I czekałem na reakcję mojego leśnego przyjaciela. Spojrzałem na górę, która pięła się do chmur i ujrzałem gryfa, który zlatywał z nieba. Ryknął ostrzegawczo na lykana, którego zauważył na polanie, i wylądował z gracją.

- Dzięki, Fortis – pogłaskałem przyjaciela po dziobie. Zerknął na mnie wyczekująco, a ja przypomniałem sobie o dziewczynie. Szybko wziąłem ją w ramiona, a gryf się położył, żebym mógł usiąść. Posiadłem Bellę przede mną i trzymałem ją mocno, przytrzymując się piór głowy ptaka. Fortis przyjaźnie uderzył mnie swym ogonem lwa. Wstał, rozpostarł skrzydła i odbił się od ziemi. Nie minęła sekunda, a my byliśmy już wysoko nad lasem.

Fortis parę razy krążył, żeby szybko się nie ze mną nie żegnać, ale nie mogłem się z nim bawić.

- Fortis, obiecuję, że jutro się pobawimy. Ona jest ranna. Zabierz nas do niej – powiedziałem. Gryf był jak super-nawigacja. Nie potrzebował żadnych danych, żeby trafić. Zgrabnie wylądował przed domem i czekał na pieszczotę. Szybko go pogłaskałem pod dziobem i podrapałem po plecach, gdzie trącił pchły ogonem. Pożegnałem się szybko, a on odleciał nieco wzburzony.

Kopniakiem otwarłem drzwi i dużo się zmieniło w domu. Nastrój z lewej strony był rozluźniony, a z prawej napięty, aż było czuć gęstość powietrza. Carlos żarł jakąś wielką kanapkę – O NIE! Zapomniałem chipsów na polanie – James siedział z ręką na sofie, lekko dotykając Nathalie, która trzymała rękę na jego ramieniu i coś mu opowiadała. Klaus i Logan byli dla nich niezauważalni albo oni zdawali sobie sprawę z ich istnienia, ale mało ich to obchodziło. Oboje ciągnęli delikatnie Rose, która patrzyła bezradnie na niezauważających ich przyjaciół.

A potem spojrzała na mnie i na... Nią. I krzyknęła.

- Bella! - ryknęła, płacząc. Widziała krew na bluzce i łzy ściekały jej po policzkach.

Wtedy wszyscy się obudzili. Pauline zeskoczyła ze schodów w piżamie, a Carlos miał otwartą buzią, z której wyleciał plaster salami, James z Nathalie podskoczyli i krzyknęli, Logan spojrzał na Bellę z przerażaniem i... Głodem w oczach. A Klaus... Klaus był obojętny.

James pchnął Logana na górę, z daleka od krwi, a ja położyłem dziewczynę na sofie. Podawałem komendy każdemu obecnemu oprócz Klausa i razem jakoś opatrzyliśmy Bellę. Rose wydusiła parę kropli krwi Klausa, które pomogły w regeneracji rany.

Wtedy Bella otworzyła żółte, dzikie oczy.

Rozdział 9

Myślałam, że może Kendall coś do mnie czuł, a Logan tak naprawdę miał tylko przybliżyć mnie do niego, a nie sam się zbliżać do mnie. Myliłam się jak głupia. On wciąż próbował zdobyć Bellę, która uodporniła się na uroki i czary chłopaka. Mógłby wypstrykać się wszystkimi miłosnymi eliksirami, które służyły jako perfumy; które zawsze działały, a ona nie oprze się jego mocy. Twierdziła, że nie czuła, żeby coś ją do niego ciągnęło.

Ale jak wyjaśnić dziwne zachowanie Kendalla? Zachowywał się, jakby nie akceptował moje spojrzenia na jakiegokolwiek chłopaka. Hm... Muszę się temu przyjrzeć, tym lepiej teraz, bo w pobliżu jest ponad dziesięciu mężczyzn.

Nie masz nic innego do roboty tylko flirtować?, zganiłam się w myślach.

Siedziałam w pokoju i zamiast tracić czas na pakowanie, to traciłam czas na siedzenie i zapamiętywanie każdego szczegółu pokoju. Oparłam głowę o okno, czułam pod sobą miękkie poduszki, które osłaniały mój zbolały tyłek przed zimnym parapetem. Na dworze zaczęło padać, a gdzieś w oddali szalała burza, którą było tu słychać i widać w wersji cichej kompozycji grzmotów i błysków.

Walczyłam z ochotą wyjścia na dół i przytulenia oraz obcałowania każdego. Miałam wielką nadzieję, że tak to nie spotkam żadnego z hybryd, które mogły w tym czasie o mnie zapomnieć.

Naiwną dziewczynką jesteś, siostruniu, odezwał się głos w mojej głowie, a ja wpadłam w histerię. Głos wziął się znikąd, a ja go nawet nie potrafiłam skontrolować.

Kim jesteś?, zapytałam, skupiając się na odbiorcy. Może w ten sposób mogłabym odpowiedzieć.

Nie bądź głupia, moja gąsko.

Chwyciłam się za głowę i zamknęłam oczy, próbując zrobić przeszkodę łzom napływającym do oczu. Czułam się otępiała, jakby ktoś wyrwał ze mnie mózg i zamiast tego wypełnił puste miejsce jakąś różową miazgą.

Tylko rodzice mówili na mnie „moja gąsko”. Nikt o tym nie wiedział, prócz znienawidzonej mojej siostry...

Ale masz o mnie mniemanie, kochana, odezwał się głos. Nie był ani trochę zadowolony, jakby miał nadzieję, że po latach zacznę kochać siostrę, która zabijała jako dziecko. Zabijała zwierzęta, ale nie wróżyło to dla niej pracy weterynarza. Słyszę każdą twoją myśl. Wiem, kto ci się podoba, gdzie jesteś i czego pragniesz. Wszystko ci zabiorę, a na koniec, gdy będziesz na tyle wykończona psychicznie,będziesz mi wdzięczna, jak odbiorę ci życie. A wtedy świat będzie należeć do mnie.

Czy nie oglądałyśmy kiedyś bajek? Powinnaś wiedzieć, że opowiadając swój niecny plan, nie tylko tracisz czas, ale też pomagasz mi w opracowywaniu własnego planu.

Nie jesteś na tyle odważna. I tak bym znała ten plan, bo słyszę twoje...

Głos się urwał, gdy zacisnęłam pięści i z całych sił wypędziłam nienamacalną istotę z mojej głowy. Byłam trochę nieufnie nastawiona do szybkiego pozbycia się wroga, więc zaczęłam ją prowokować w myślach. Nie odezwał się nikt.

Ruszyłam ku drzwiom, ale szybko się zatrzymałam, słysząc cztery różne głosy. Dwa głosy były najbliżej drzwi i rozmawiały o czymś cicho, a oddalone dwa głosy wręcz krzyczały o czymś zafascynowane.

- Logan, musimy pogadać – odezwał się cicho Jamesa. - Kendall mi mówił i... Nawet nie próbuj.

- Niby czego? - Logan nawet nie próbował zniżyć tonu.

- Podobno obiecałeś sobie, że nigdy nie umówisz się z dziewczyną, dopóki ja nie wyrażę głośnego niezainteresowania ową dziewczyną. Co ci na mózg padło?

Logan wciągnął głośno powietrze, zdziwiony domysłem przyjaciela. Już myślałam, że James się mylił, gdy Logan się odezwał:

- Zawsze jesteś bezuczuciowy. Pragniesz miłości i ja ci zaofiaruję każdą dziewczynę, jeśli ją pokochasz.

- Nawet taką, którą ty będziesz kochać? - zaciekawił się James, a mi zadudniło serce. W oddali słyszałam Kendalla, który kłócił się z Carlosem o to, który zebrał więcej kolekcjonerskich obrazków Pokemonów. Kendall wyliczył swoich pięćdziesiąt, zaś Carlos pięćdziesiąt dwa. Kendall głośno objaśniał, że Carlos ukradł mu dwa obrazki, a na Carlos odparł z oburzeniem:

- Wziąłeś mi najrzadszego pokemona wartego więcej niż dwa zwykłe!

Nie mogłam na długo nacieszyć się śmieszną kłótnią dwojga przyjaciół, gdyż Logan w końcu odpowiedział:

- Wiesz dobrze, że dla ciebie zrobiłbym wszystko – Jego głos zniżył się do szeptu. - Ty potrzebujesz uczucia.

- Nie kocham Rose – wyrwało się Jamesowi, gdy jego przyjaciel ledwo skończył. - Nie ją. Możesz ją więc swobodnie kochać.

Znów cisza. Słyszałam bicie własnego, wystraszonego serca. Co teraz odpowie Logan? Czy to prawda? Czy tylko domysły jego przyjaciela?

Najciekawszą w moim życiu rozmowę przerwał gruby głos dorosłego mężczyzny.

- Czy strażniczka jest gotowa?

Wyobraziłam sobie wyrwanych z ich rzeczywistości chłopaków, którzy mrugają i patrzą otępiali. Patrząc na mężczyznę, pewnie sięgają do drzwi i... UCH!

Otwierające się drzwi uderzyły mnie z impetem. Straciłam zupełną równowagą i upadłam na podłogę, pod biurkiem. Zza drzwi wyjrzał ów mężczyzna i chłopaki. Oboje patrzyli na mnie ze zdziwieniem, więc szybko wstałam.

- Chciałam zasnąć, a każdy wie, że najlepiej idzie się odprężyć pod biurkiem - palnęłam pierwszą, lepszą głupotę, która wpadła mi do głowy.

Logan posłał mi uśmiech w wersji „Tak mi cię żal”, a James wywrócił oczami, uśmiechając się. Jedyną osobą, która w ogóle nie zareagowała, była hybryda.

- Wszystko spakowane?

To było za wiele wrażeń. Porwanie, głosy, uczucia Jamesa. Czy to nie za dużo? Pokręciłam głową, odpowiadając mężczyźnie.

- Musisz przekazać Klausowi, że jestem już śledzona. Może mnie wziąć nawet na Syberię, a ona tam będzie czekać. Viri.

- Viri? - Jamie spojrzał na mnie jak na idiotkę.

- Viriditas.

- Chwast? Chwast cię śledzi? - zaśmiał się Logan, a hybryda obrzuciła go morderczym spojrzeniem.

- Viriditas to imię mojej siostry bliźniaczki – wyjaśniłam. - Była w mojej głowie i twierdzi, że wszystko o mnie już wie.

- Ona zaczyna mieć zwidy – szepnął głośno Logan do Jamesa. Jak nic, znów jest stuprocentowym Loganem.

Mężczyzna wyjął telefon z kieszeni i wybił numer. Musiał chwilę odczekać, gdy ktoś z drugiej linii odebrał.

- Cały plan jest zagrożony. Strażniczka Numer Dwa prawdopodobnie tu była lub była w umyśle Strażniczki Numer Jeden. Cały plan się może nie powieść, jeśli, jak twierdzi Strażniczka Numer Jeden, Strażniczka Numer Dwa wyczytała wszystko z umysłu... Tak, proszę pana... Rozumiem... Dobrze, więc odeślę hybrydy i zostawię ją z jej znajomymi.... Dobrze.

Mężczyzna wyszedł z pokoju, niczego nie wyjaśniając. Podeszłam do okna i wyjrzałam za nie, widząc jak on i reszta załogi wraca się do samochodów, a potem znika. Patrzyłam jeszcze chwilę na ulicę, która powoli zalewała się wodą, a potem zyskałam pewność, że nie wrócą.

- Pójdę po kiszone ogórki – oznajmiłam i wyszłam z pomieszczenia. Przeszłam przez korytarz, a potem szłam przez schody, co dwa stopnie się przewracając.

Poszłam do kuchni i wyjęłam z drzwi lodówki słoik z ogórkami. Wzięłam widelec i poszłam do salonu, gdzie usłyszałam gwar. Wiedziałam, że nie kto inny, jak Bella, weźmie mnie w obroty i wypyta o szczegóły. Nie mogłam im jednak wyjaśnić wszystkiego.

Ledwo napotkałam wzrok dziewczyny, ta wstała i rzuciła się na mnie. W pozytywnym tego słowa znaczeniu. Tuliła się do mnie i łkała. Po czym reszta przyjaciółek zaczęła mnie dusić. Nie wiedziałam, czy nie słyszały moich krzyków, czy były obojętne, że umrę, ale nie puszczały mnie. A Carlos i Kendall, którzy widzieli moje marne próby i śmiali się, nie pomogli mi. Z ich min wywnioskowałam, że uważali nas za inne.

Inny nie znaczy lepszy.

Gdy do salonu zszedł Logan z przyjacielem, ktoś zapukał do drzwi.

- Otworzę – wydusiłam, gdy dziewczyny wzdrygnęły się na dźwięk dzwonka.

Poszłam ku drzwiom i poczułam, że nie mogę otworzyć. Stałam tam i patrzyłam nieufnie na białe, ładne drzwi. Minęły dwie, trzy minuty, a drzwi wciąż trzęsły się przez ciężki pukania gościa.

- Otwórz, do cholery! - ryknął rozwścieczony Klaus, a ja westchnęłam z ulgą i to uczyniłam.

Rozdział 8

Ujrzałam ciemność. Po tym, jak on mnie dotknął, nie widziałam już nic. Być może straciłam przytomność. A gdy ją odzyskałam, zaczęłam rozmyślać o tym wszystkim.

O rany! Dlatego wiedziałam, że mam iść na dach! Jestem z nim, jak z każdym moim „dzieckiem”, powiązana, pomyślałam.

To dziwne, że mnie tak do niego ciągnęło. Bardziej niż do Damona, który sam do mnie przyszedł. A może to nie był przypadek, że się upiłam i poleciałam do tamtego baru? Sama nie wiedziałam, co ze mną jest. Przeżyłam śmierć rodziny i chłopaka. Może być coś gorszego?

I co sprawiło, że tak szybko zaprzyjaźniłam się z chłopakami? Znałam ich raptem parę dni, a czułam, jakbym żyła z nimi dziesięć lat. I chciałam dla nich zrobić wszystko.

Lekko zdezorientowana usiadłam na kanapie, na której ktoś mnie położył. Rozejrzałam się po pomieszczeniu i zaparło mi dech.

Znajdowałam się w wielkim salonie, który był urządzony w stylu lat trzydziestych. Kompozycja starych, zniszczonych mebli i jakby świeżo pomalowanych ścian nie pasowała do siebie wcale, ale to właśnie tchnęło magię w tym salonie. To było takie piękne. Z prawej strony widziałam biblioteczkę na całą wysokość ściany, wypełnioną po brzegi. Po drugiej stronie ujrzałam minibarek pełen whisky i koniaków, a na barze było parę szklanek.

Zakręciło mi się w głowie i spojrzałam na stół przede mną. W tle widziałam kominek, w którym jarał się ogień. Ale zainteresowały mnie przedmioty na stole. Stał tam wazon z mlekiem i szklanka oraz tacka z kanapkami.

Zignorowałam szklankę i chwyciłam wazon. Wlewałam w siebie litr mleka, ugaszając okropne pragnienie i ból głowy. Nie wiedziałam, ile czasu minęło, odkąd przyłożyłam do ust końcówkę wazonu.

- Byłabyś kulturalna i skorzystałabyś ze szklanki – mruknął ktoś za mną. Zakrztusiłam się mlekiem i parę razy zamrugałam, bo łzawiły mi oczy. Odwróciłam się i zobaczyłam Klausa w tle bilardu i ciemnej ściany.

Dziś jednak nie czułam odwagi, by odpyskować. Skuliłam się na kanapie, położyłam prawie pusty wazon i wzięłam kanapkę z sałatą. Ugryzłam raz, a potem parę razy.

- Dzięki – wydusiłam z siebie.

- Dalej pali? - zapytał, słysząc mój cichutki głos. Nie patrzyłam już na niego, więc przeszedł przez salon do minibaru i nalał sobie trochę Whisky.

- Już nie – mruknęłam. - Gdzie jestem?

- U mnie w domu. Musiałem cię zabrać dla twojego dobra.

Prychnęłam. Wszyscy tak mówili. Chłopaki z Big Time Rush też chcieli mojego dobra i co? Dziewczyny odeszły, zostawiając mnie. To ich wina, ich wina!

Poczułam taką nienawiść do chłopaków. Przeszukałam kieszenie i znalazłam swój telefon. Na szczęście, Klaus patrzył na kominek, więc dyskretnie spojrzałam na ekran wiadomości. Otrzymałam ich dużo.

Co ci odwaliło? >< B.

Gdzie jesteś???? P.

Co się z tobą do cholery dzieje? -.- Wkurzona B.

Chłopcy dzwonili! Mówili mi, że zniknęłaś. Odpisz, bo się będę martwić! :< N.

Takich esemesów dziewczyn było milion. Potem rozglądałam się za esemesami chłopaków, z którymi wymieniłam się numerami.

Rose, gdzie ty jesteś? Kendall.

Żarty sobie robisz? Carlos. P.S. Martwimy się.

Mścisz się, bo cię ugryzłem? Albo że cię drażniłem pocałunkiem? Przepraszam, że tak reaguję! Obiecuję, wyjaśnię! Ale wróćże. -L. Henderson.

??? James Maslow.

Och, wylewny jest ten James, zaśmiałam się w duchu.

Zauważyłam inność między nimi wszystkimi. Bella była, jak zawsze, bezpośrednia i niedelikatna, Pauline zachowała spokój, Nathalie matczyną troskę. Kendall chyba był tylko zaciekawiony, Carlos serio zmartwiony, Logan aż nadto wylewny, a James... Aż nadto niewylewny. Logan z Jamesem zachowywali jakąś oficjalność przy podpisie. Może obaj chcieli ukryć zaangażowanie? O ile mogę to nazwać zaangażowaniem.

Inny nie znaczy lepszy.

- Zawsze mnie ciekawiło, skąd się bierzecie – mruknął do siebie Klaus, a ja powróciłam do rzeczywistości. Zamrugałam, zgasiłam ekran telefonu i schowałam go do kieszeni. - Prawiono wszędzie, że z marzeń się bierzecie. Niektórzy opowiadają, że pochodzicie z niebios, a niektórzy sądzą, że jesteście pierwotnymi czarownicami. W prostej linii. Jednak tamte dwa się nie zgadzają z tobą, więc może to marzenia... Hm... Wydaje mi się, że nawet Prastara Istota to powiedziała. „Jedna jest z prawdziwych marzeń, druga zrobiona dzięki mnie”. Tylko czy to o tobie mowa? Nie masz nawet siostry, a co dopiero bliźniaczki.

- Mam – przerwałam jego długi monolog. - Moja siostra była... Jest zła. Wylądowała w końcu w psychiatryku i nie zamierzamy się więcej widzieć.

Wydawało się, że dla mnie proste było wyciągnąć z siebie te słowa. Krótkie, nic nie znaczące słowa. Jedna każde słowo, które wypowiadałam o siostrze, sprawiało mi ból. Nienawidziłam jej, a ona mnie i nigdy to się nie zmieni. Przerażała moich rodziców, więc dali ją do psychiatryka. A ludzie tam ją zamknęli w pomieszczeniu bez okien. Mówili, że zwykłe leki nie wyleczą tego, co robi.

Klaus uśmiechnął się smutno, jakby miał nadzieję, że się mylił.

- Dałem jej pierwszą lepszą dziewczynę, mówiąc, iż jestem przekonany, że to strażniczka. Wiedziałem, że to ty nią jesteś, ale nie chcę, by ona cię wzięła.

Poczułam ciepło w sercu, myśląc, że krwawy Klaus może coś czuć do dziewczyny, do mnie. Jego mroczna postać jednak nie była czuła ani miła. Od razu wyjaśnił, o co mu chodziło.

- Gdyby Prastara Istota miała ciebie, zniszczyłaby świat – prychnął. - Ale jak znajdę słabą podróbkę strażniczki, dam ją jej, mówiąc, że to ta silna. A wtedy będę miał ciebie, a ty będziesz mi tworzyć armię, która zniszczy tą Istotę.

- Po co ją zabijać? - spytałam zdziwiona. Poczułam ostry ból głowy, kiedy spróbowałam wstać, więc usiadłam i wzięłam następną kanapkę. - Nie wierzę, żebyś nagle stał się dobry i ratował świat. Chcesz ją unicestwić, by zająć jej miejsce?

Nie odpowiedział od razu. Najpierw musiał wziąć spory łyk Whisky, a potem usiąść obok mnie i wziąć jedną z kanapek. Jakby chciał udawać człowieka, którym na pewno nie jest. Wziął kęs i szybko go wypluł, jakby to było otrute. Skrzywił się i powiedział do siebie:

- Nigdy nie zrozumiem, czemu ludzie lubią... jedzenie – Potem zerknął na mnie. - Och, to oczywiste, że jej miejsce może zająć tylko strażniczka. Ale lepiej, żebyś to była ty, nie twoja siostrunia.

Do salonu weszła Helene ubrana w długą, ciemnoczerwoną suknię i mocno zdziwiła się tym, że tu jestem. Albo, że żyję. Potrząsnęła głową, na której miała wymyślną fryzurę.

- To cię ta kanapka nie zabiła? - spytała pełna niedowierzania. Spojrzała na pusty talerz. - Jedna była z trutką. Śmiertelna dawka!

- Cóż, chyba właśnie tą kanapkę próbowałem zjeść – powiedział Klaus i zmierzyli się wzrokiem z Helene. Po chwili obaj wybuchnęli głośnym śmiechem.

Czemu i oni nie poszli do psychiatryka?, pomyślałam zdenerwowana, gładząc włosy. Jestem bardzo ważna dla świata, a oni chichoczą z zabójczego żartu Helene.

- Muszę wrócić do domu – powiedziałam cicho.

- Nie wracasz do domu – odpowiedzieli jednocześnie.

- Twój chłopak może tęsknić i nie wiem, jakie wyjaśnienia ci obiecywać, a koleżanki mogą ci nawet zagrozić własnym życiem, ale nie wyjdziesz stąd. - dodał Klaus. Czułam, że czytał moje esemesy. Ale jak?

- Chcę moje ubrania – warknęłam. - I chcę spotkać przyjaciół.

Mężczyzna przekrzywił głowę, słysząc moje argumenty. Spojrzałam na niego wzrokiem mówiącym: „Możesz mnie trzymać zamkniętą w wieży, a i tak ucieknę”. Musiał to zrozumieć, bo chwilę pomyślał i już znał idealną – lub mniej - odpowiedź:

- Zgoda, jeśli pójdzie z tobą dziesięć moich hybryd.

Myślałam, że przeceniał moich przyjaciół, ale on ich nisko oceniał. Te dziesięć hybryd miało MNIE pilnować, bo, według wampira, to ja sprawiałam największy kłopot. I... On już ugryzł parę wilkołaków. Czy Damon nie mówił, że wtedy będziemy musieli go zabić? Bo tym może nam zagrażać.

Usiadłam w samochodzie z czwórką hybryd, reszta jechała za mną i przede mną. Czułam się jak jakaś księżniczka z magiczną ochroną. Zaśmiałam się, gdy pomyślałam o tym. Może pod pewnym względem nią byłam. Ta sytuacja była trochę kojarzyła mi się z księżniczką, która ratowała świat przed złą, starą wiedźmą. Może i tak jest. Ale gdzie mój książę? Gdzie moi poddani i przyjaciele?

Przyjaciele... Do nich akurat jadę.

- Czemu służycie Klausowi? - spytałam, mając nadzieje, że rozmowa dojdzie to tego, że oni zbuntują się przeciw pierwotnemu.

- Jesteśmy mu dłużni – odpowiedział sztywno kierowca.

- Za co? - pytałam dalej.

- Uratował nas od męki, którą mieliśmy co miesiąc – odpowiedział siedzący obok mnie.

Czułam, że są tylko zaprogramowanymi służącymi Klausa. I najwyraźniej tak było.

Nasz samochód jako jedyny podjechał pod dom. Reszta zatrzymała się w różnych miejscach. Zanim mogłam wyjść, czekałam, aż hybrydy wywąchają jakieś nieznane istoty, które mogła po mnie wysłać Prastara Istota.

- Ile ma lat ta Prastara Istota? - spytałam najbliższą hybrydę. Ciekawiło mnie, czy też będę stara, jak przejmę tron.

- Nikt nie wie. Powiadają, że jest tu od samego rozpoczęcia się świata – powiedział inny chłopak.

Polubiłam hybrydy z mojego samochodu. Mimo że byli dziwni, zdawali się być uprzejmi i mili. Często spotykałam takie osoby. Teraz wiem, że byli nadprzyrodzeni, a uprzejmi byli z tego powodu, bo patrzyli na nas z góry i było im nas żal. Chociaż kto wie.

Kiedy hybrydy wreszcie mnie wypuściły z samochodu, wybiegłam na trawnik przed domem i zderzyłam się z czyimś cielskiem, które natychmiast przytuliłam.

- Rose! - krzyknął mi do ucha Carlos. - Martwiliśmy się o ciebie. W co się wpakowałaś? Skąd się wzięli wilko... HYBRYDY?

Z domu wyszła reszta moich przyjaciół i nieprzyjemnie patrzyli na dziesięć hybryd. Dwie kobiety, sześciu mężczyzn, dwóch nastolatków. Belli drgała warga, Nathalie płakała, a Pauline patrzyła zszokowana.

- Co ty do cholery wyprawiasz? - wrzasnęła na mnie Bella. Była wściekła, bo się martwiła. O kurcze, teraz mi wyprawi kazanie, jak kiedyś rodzice. - Znikasz w klubie, gdzie spotykasz Damona Salvatore, który zresztą nie był skory do powiedzenia, gdzie zniknęłaś, a teraz przyjeżdżasz z armią... Hybryd?

Za dziewczynami ujrzałam rozbawionego Kendalla i Jamesa z... Dość poruszoną miną. Posłałam mu szczery uśmiech, a ten, o dziwo, to odwzajemnił. Kendall spojrzał to na mnie, to na Jamesa trochę zły. A Logana wcięło.

- Wyjaśnię to potem – zbyłam ją. - Nie mam czasu, bo jakaś stara wiedźma chce mnie i moją siostr...

Zatrzymałam się na świst wdechu dziewczyn. Nikt nie wiedział o mojej siostrze. Nikt. Ale teraz nie mogę obarczać je tą straszną historią, jak nawet nie potrafią wytrzymać tego, iż jestem strażniczką.

Bezceremonialnie weszłam do domu i od razu ruszyłam ku mojemu pokoju. Szłam korytarzem, myśląc, gdzie podział się Logan. Z roztargnienia minęłam pokój i musiałam się wrócić i pchnęłam otwarte drzwi, w których był ów zaginiony chłopak.

- Logan? Co tutaj robisz? - zdziwiłam się.

Siedział na moim łóżku i patrzył w okno, gdy go zastałam. Teraz patrzył na mnie z mieszanką strachu i smutku. Jego oczy wyrażały więcej niż tysiąc słów.

- Muszę ci to wszystko wyjaśnić, bo ty...

- Nie zniknęłam przez ciebie – wyjaśniłam szybko. - Klaus mnie porwał i...

Logan wstał zdenerwowany.

- Ten wampirzy dupek? Ten pierwotny? Zabiję go!

- Wątpię, czy byś dał radę – mruknęłam. - Jego nie da się zabić.

Podeszłam do niego i usiadłam na łóżku, a on jakby za rozkazem zrobił to samo. Siedząc, patrzył na swoje palce, które były bardzo brudne, a za paznokciami ziemia. Nie mogłam się nie zastanawiać, co wyrabiał przez szesnaście godzin mojego zniknięcia, ale nie zapytałam go o to. Musiałam... Chciałam mu wynagrodzić... Co? Sama nie wiem, co chcę mu wynagradzać. I niby jak miałabym to zrobić?

- Logan.. - zaczęłam, gdy drzwi do mojego pokoju otwarły się do szeroka, a Kendall stojący w nich jak słup soli patrzył na moją dłoń, która leżała na ramieniu Logana.

Kiwnął Loganowi, który szybko się poderwał i wyszedł za przyjacielem, zostawiając mnie samą w zimnym pokoju.
____________________________________________________________________

Nie wiem, co ja biorę, ale będę musiała zmienić dilera. Po przeczytaniu Miasto Zagubionych Dusz będzie poprawa, mam nadzieję :D